БЕЛАТА ПОГАЧА
Се скрши, нашата бела погача,
трошка по трошка,
буква по буква се распадна
во тишината на светската маса.
Богатите полиња како уметнички
слики
останаа во некое исчекување пред
потемнетото стакло на ламбата
која виси во пондилата незапалена
ги памети само гробовите на
предците
и молкот на времето.
Тишината се собра и замина,
затвораќи ја вратата зад себе,
ја остави мислата како космичка
прашинка,
падната врз белата погача.
Останаа ронките да ги составуваат децата
на децките цртежи и во нивно време.
Соња Таировска Ѓурчак
18.07 2026
БЕЛАТА ПОГАЧА
Се скрши, нашата бела погача,
трошка по трошка,
буква по буква се распадна
во тишината на светската маса.
Богатите полиња, како уметнички
слики
останаа во некое исчекување, пред
потемнетото стакло на ламбата
која виси во пондилата незапалена,
ги памети само гробовите на
предците
и молкот на времето.
Тишината се собра и замина,
затвораќи ја вратата зад себе,
ја остави мислата како космичка
прашинка,
падната врз белата погача.
Останаа ронките да ги составуваат децата
на децките цртежи и во нивно време.
Соња Таировска Ѓурчак
18.07 2026
Nema komentara:
Objavi komentar