МК

 

💗💗💗

Животот се гради со искусто,како  една тивка мудрост ,која не се учи од книга.

💗💗💗

Можи да имаш многу пари да купиш дом не и семејство.

💗💗💗

Можи да имаш кревет не и сон.

💗💗💗

Можи да имаш друштво не и пријатели

💗💗💗

Зборот се чува и се чуствува во благодт.арнос.

💗💗💗

Соња Таиривска Ѓурчак

25.06.2026 Улм 

МК

Тешко е да се најде рамнотежа помеѓу вистинското и лажното однесување, помеѓу она што е и она што се претставува надворешно, далеку од благословот што е  добиен уште во мајчината утроба. Не е пријател оној кој зборува зад грб и ја искористува твојата добрина, туку оној што ја цени твојата искреност и останува искраен пријател. Пријател е оној што ја чува твојата доверба и во твоето присуство и во твоето отсуство,кое денес многу ретко можи да се најди без интерес. Длабоко во мислата почнува да се создава  и да се уништува внатрешната вистина а надворешната маска која прва излегува од човечката мисла се раѓа,расти и се создадена се изговара

МК

 

Колку е убаво кога се чуствува толку голема сопствена надеж и искрајно да оствариш успех за мнозинството без разлика каде се наоѓаш и кој е тоа народ, се работи за успехкој е светлина кој гради мир љубов и слобода.Верувам ова го чуствуваат многу луѓе, за кое треба сложно да се почне.Денес имаме големи и јаки примери низ светоткој можат да не поведат напреди ако нешто не се знае можи да се научи.Ни се дава толку голема сигурноста нашето е само да се преземе и да се сака.Да веруваме во она што го работиме и да го сакаме.Само големата воња на успех носи успех.Не би требале да се вртиме само во истото место и да расти во нас њубомората , оразата да не ја препознаваме сопствената душа која гладува за вистина искрајна и успешна работа, во се се има успех само ако се сака со отворена духовна душа.Да не молчиме пред вистината , да не ставаме сопка на никого затоа што не сме спремни да направиме нешто повеќе сами. Годините се само бројка способноста на човекот не се мери со годините се се можи кога се сака, секогаш треба да се гледа вистината која успех носи...

Соња Таировска Ѓурчак

13. 06 .2026 Улм

Животот се гради со искусто,како  една тивка мудрост ,која не се учи од книга.

Можи да имаш многу пари да купиш дом не и семејство.

Можи да имаш кревет не и сон.

Можи да имаш друштво не и пријатели

Зборот се чува и се чуствува во благодарност.

Тешко е да се најде рамнотежа помеѓу вистинското и лажното однесување, помеѓу она што е и она што се претставува надворешно, далеку од благословот што е  добиен уште во мајчината утроба. Не е пријател оној кој зборува зад грб и ја искористува твојата добрина, туку оној што ја цени твојата искреност и останува искраен пријател. Пријател е оној што ја чува твојата доверба и во твоето присуство и во твоето отсуство,кое денес многу ретко можи да се најди без интерес. Длабоко во мислата почнува да се создава  и да се уништува внатрешната вистина а надворешната маска која прва излегува од човечката мисла се раѓа,расти и се создадена се изговара

ВО ТИШИНАТА НА ДЕНОТ

 

ВО ТИШИНАТА НА ДЕНОТ

Во тишината на денот

ги прелистувам страниците на книгата,
каде немо се слуша само еден глас

што одекнува погласно

од длабочината на еден живот.

Се живее – сега...
За солза и воздишка време нема,

времето сега пред денот бега.

Овде и сега, пред олтарот на животот,
распослани се боите на надежта,

боите што се излеваат по страниците на книгата.

А еден збор е бисер што го

запишувам во тишината на денот

и во книгата на мојата душа.

Соња Таировска Ѓурчак

21.06. 2026 Улм 

 

МК

 

Благословен е денот во кој добриот збор ќе најде пат до нечие срце.

 

Да очекуваш разбирање, почит или благодарност од народот или околината во која живееш, понекогаш е исто како да се обидуваш да наполниш кофа со вода од празен бунар.

 

Зборот е огледало на нашата душа.

 

Мислата што ја распостилаш по полето на животот може да те одведе и до успех и до неуспех.

 

Зборот не е само огледало на човечката душа, туку и бисер што не ја осветлува само сопствената внатрешност, туку носи светлина и во светот околу нас.

Соња Таировска Ѓурчак

18.06 2026 Улм 

МК

 „Не ги потценувај луѓето што ти ја отвориле вратата кон животот. Денес кога отвораш една врата, а  три други затвораш, не е во ред. Во времето постои една вистина, секоја сметка и секој ручек, на крајот, секој сам треба да си ги плати. Затоа биди силно благодарен на оние што ти подале рака во најтешките моменти од животот, бидејќи добрината никогаш не се заборава.а народот најбрзо доброто го заборав.“

Соња Таировска Ѓурчак

23.05.2026 

ВО МОЛКОТ НА ВРЕМЕТО И ЈАЗИКОТ

ВО МОЛКОТ НА ВРЕМЕТО И ЈАЗИКОТ

Уште многу одамна се одело на печалба во туѓина, каде што и годините го криеле времето. Се плачело по далечината, а истовремено таа и се осудувала. Сето тоа денес можеби изгледа и несфатливо, затоа што во многу случаи било и сопствен избор, без надворешен притисок. Но зад тој избор често стоела немаштината, како најголемо оправдување за заминувањето. 

Се напуштале сопствените огништа кои и денес уште бледо и полека гасат,

Колку од сето тоа е вистина, јас лично не можам да проценувам, затоа што во тоа време не сум била ни родена. Но знам дека тоа оставило длабоки патеки кои постоеја и во моето време, патеки што и самата ги зедов.

Немо, готово слепо, заминавме во просторот во туѓината што беше скриена и непозната тајна, во која само мислите ги рашетувавме по полињата на непознатата земја.

Но не е сè црно во овие редови што ги пишувам сега.

Дојдовме во свет што беше непознат за нашите души. Топло и смело ја собиравме храброста да ја оствариме замислената идеја. Не ја нарекувам желба, затоа што тоа не беше секогаш сопствена желба, туку некако наметната потреба, за сите непозната, а само за избраните остварлива, да се замине длабоко во светот.

Но дали дојдовме овде, во молкот на времето, за да го заборавиме сопствениот јазик?

Со текот на времето, често не го научивме ниту јазикот што секојдневно нè опкружува овде. Дали треба да ни биде гордост да го оставиме заедно со молкот сопствениот јазик, а да не го совладаме ни оној во земјата каде што живееме?

На кој било крај од светот да сме, јазикот е неопходност.

Јазикот е потреба. Јазикот е богатство. Нема сабја, а сече како сабја. Но знае да биде и толку благ што и најтешката болка има моќ да ја излечи.

Да не останеме глувонеми во земјата што нè храни со леб, а лебот е благослов од Бога.

Будно и со почит, во длабочините на светот, да ги совладаме и другите јазици, но со уште подлабока почит кон Татковината која ни ги отвори вратите кон светот.

Да го шириме  зборот и словото од Бога, а тоа е богочовечката љубов.

И покрај сето ова, не треба да ги заборавиме нашите убавини: плодните почви, шумот на ветровите, повикот на планините, шумот на реките, таласите на езерата и сините морски води.

Да не ги заборавиме нашите културни богатства, уметноста,  песните, книгите, четивата од прво одделение. Да не ја заборавиме мајчината топла прегратка и првиот чекор кој беше толку несигурен да одма погледот бегаше во прегратките на мајчината утешна насмевка која даваше нова моќна сила за другиот чекор.

Да ја прегрнеме оваа богата наша оставнина што ни ја подари Господ и ја благослови оваа наша земја, наша мила Родина, наша Татковина.

На кого ќе му ги оставиме сите овие убавини ако сите заминеме во светот на молкот?

На кого ќе му ги оставиме песните, културата, традицијата, коренот од кој секојдневно отпаѓаат гранките на младоста?

 „Во молкот на времето и јазикот“ 

има нешто што не останува се во молк, остава глас што сака да сочува јазик, корен и спомен.

На кого ќе ги оставиме јазикот и писмото?

Кој ќе ја прочита песната Т'га за југ?

Соња Таировска Ѓурчак 

20.05. 2026 

 

Овој текст е,за напуштените огништа кои бледо и полека гасат...за времето во кое живееме денес за иселувањето,за јазикот,за корените и да се запрашаме,што оставаме за оние што доаѓаат после нас.