nedjelja, 12. srpnja 2026.

ПОД ЕДЕН ОБЛАК

 

ПОД ЕДЕН ОБЛАК

Под еден облак навира сенката,

посакува да ги сокрие брчките на лицето,

поседените коси ги крие пред тивкото ветре

кое се меша со сенката, криеќи се зад шумот на летото.

Во оваа книга меѓу кориците растат корени

ширеќи далечни гранки како од стариот даб.

Шепотат кориците будеќи ги сите сонови

да се пробудат сите вистини,

што раскажуваат за времето на брчките

за времето од поседените коси и дланките

прелистуваќи во книгата на животот.

Пишувам од книгата на животот.

Читам од страниците на лицето.

Ја делам и ја раскажувам живата моќна приказна

што доаѓа од изодениот пат на еден уморен патник.

Од стапалата потече крв, оставаќи трага од времето

и пишуваќи го последниот збор во оваа книга.

Соња Таировска Ѓурчак

12.07. 2026  

DE

 

 

Zu eurem Hochzeitstag wünsche ich euch Liebe – ein einziges Wort, das alles sagt.

КОГА НОЌВА ЗАМИНАВ

 

 

Кога ноќва заминав

Кога ноќва заминав, не го зедов куферот. Го оставив полн со спомени – да ги листаш, да ги прелистуваш и да им се радуваш сѐ до последниот час од постоењето на оваа планета.

Заминав во непознатиот свет, од другата страна на животот, каде што не се гледа со празни очи, туку со срцето. Со срцето што веќе ги заборави зборовите од овој живот и нечујно отплови во светот на немото небо, во далечината каде што гласовите се тенки, речиси недоразбирливи.

Небото таму е побелено, бело обоено како облаци без дно, како магла без тло и како сенка без дрво.

Таму заминав во утринските часови. Повикот беше толку брз, толку силен и толку далечен. Сѐ беше собрано на едно место – испреплетени патеки од конопци што висеа како стари саѓи на самарот, закачен во пондилата уште од дедовото време. Таму стоеше и чекаше некој патник да помине, да го подигне, да го намести на коњот и повторно да тргне во туѓина.

Опрости што си заминав без поздрав, најмила моја. Ти беше мојата светлина во сите мои мрачни денови. И кога бев покрај тебе, и кога животот нѐ разделуваше, ти беше домот на мојата душа и последното пристаниште на нашиот заеднички пат.

Те сакав. Те сакам. И ќе те сакам дури и во моќта на немоќта, таму каде што љубовта повеќе не се изговара со зборови, туку тивко свети како вечна светлина.

Соња Таировска Ѓурчак

10.07. 2026

srijeda, 8. srpnja 2026.

МК

 Нека мирот ви биде сопатник, радоста извор на сила, а мудроста светлина на секој ваш нов ден. Нека Божјиот благослов ве придружува во вашите мисли, во вашето творештво и во љубовта што ја внесувате во секој напишан збор.


Водата не нè учи само како да течеме. Таа нè учи како да останеме свои, иако постојано се менуваме. Реката секој миг носи нова вода, а сепак останува истата река. Така и човекот – секој ден учи, расте и се менува, но ако ги чува своите вредности, останува верен на себе


Надворешниот свет е убав, но внатрешниот треба да биде уште поубав.


Дрвото со длабок корен не може секоја олуја да го сруши или откорне, колку се подлабоки корените на човековите вредности, толку посигурно ќе стои пред животните ветрови.


Ова се длабоки мисли кои не бараат време за размислување; времето е тука, треба отворена патека по која одиме и истовремено читаме.


Длабоките мисли не бараат многу време за размислување. Тие бараат отворено срце и буден дух. Времето постојано тече покрај нас, а животот е патека по која не само што чекориме, туку и учиме да ги читаме неговите знаци.


Водата можеби не спие како човекот. Таа се одмора така што ја менува својата форма, но никогаш не ја губи својата суштина. Можеби токму затоа е симбол на животот – затоа што животот не престанува, туку постојано се преобразува.


Водата не нè учи само како да течеме. Таа нè учи како да останеме свои, иако постојано се менуваме. Реката секој миг носи нова вода, а сепак останува истата река. Така и човекот – секој ден учи, расте и се менува, но ако ги чува своите вредности, останува верен на себе.


Очите го гледаат светот. Умот му дава значење. Срцето му дава вредност. А душата одлучува што ќе остане вечно во нас.


До слушање, во мир и радост да останеме, со Божји благослов.



subota, 4. srpnja 2026.

СЕГА И ОВДЕ

 

СЕГА И ОВДЕ

Животот е прекраток за да го трошиме своето време на незначајни работи. Затоа, секогаш избирајте ја радоста,  нека биде вашата најверна сопатничка низ ова кратко патување наречено живот.

Еден ден, кога ќе заминеме од овој свет, верувајте, времето ќе ги избрише и нашите добри и нашите лоши страни. Затоа не живејте за туѓите мислења, туку за сопствениот мир, љубов и исполнетост.

Денес е денот што го имате. Искористете ја можноста да го направите најдоброто за себе, да подарите насмевка, да сакате искрено и да живеете така што секој нов ден ќе биде вреден за нов потик и нова радост тоа е можно сега и овде.

Соња Таировска Ѓурчак

04.07.2026 Улм

četvrtak, 2. srpnja 2026.

ЖИВОТ СЕ ВИКА

 

ЖИВОТ СЕ ВИКА

Застани. Замолчи за миг. Само во тишината човек може да го слушне она што вревата на светот постојано го заглушува. Токму таму, во мирот на сопствената душа, ќе откриеш дека животот нуди многу повеќе отколку што можат да видат очите. Ќе научиш да чувствуваш, да доживуваш и, конечно, да сфатиш што навистина значи да се живее.

Животот не е само збор. Тој е најголемото богатство што не може да се купи, да се прегрне, да се допре или да се подари во најубаво украсена кутија со розова машничка. Неговата вредност не се мери со она што го поседуваме, туку со она што го носиме во себе.

Животот е светлина што тивко се протега по патот што сами го создаваме. Колку повеќе чекориме со искреност, добрина и надеж, толку појасно ја гледаме неговата смисла. Не секој ден е сончев, но и најтемната ноќ ја подготвува зората што повторно ќе нè повика да продолжиме.

Да се живее не е само уметност, туку мудрост што се раѓа од искуството. Таа не се стекнува преку лесните победи, туку преку падовите што нè научиле повторно да станеме. Во секој силен човек постои миг на слабост, но вистинската сила не е никогаш да не паднеш. Таа е секогаш да имаш храброст повторно да се исправиш, дури и кога животот те сопнал.

Секоја солза, секоја насмевка, секоја загуба и секоја надеж се делови од една голема приказна што се нарекува живот. Тој тивко, ненаметливо и со бескрајно трпение нè води кон изворот на нашето постоење, каде што човекот конечно разбира дека најголемата победа не е да се има многу, туку да се живее со полно срце.

И можеби токму затоа, животот никогаш не бара од нас совршенство. Бара само да не престанеме да чекориме, да веруваме и да сакаме. Зашто сè додека срцето чука, секој нов ден е нова можност да го напишеме најубавото поглавје од приказната што се вика – Живот.

Соња Таировска Ѓурчак

02.07. 2026 Улм 

UNTER DIESEM HIMMEL IST MEINE HEIMAT

 

Unter diesem Himmel ist meine Heimat

Unter diesem Himmel ist meine Heimat,
dort hat mein Herz zum ersten Mal geträumt.
Wohin mich auch die Wege führen mögen,
ihr Name ist in mir niemals verblasst.

Im Duft der Linden und der reifen Felder
hör' ich die Kindheit leise zu mir sprechen.
Jeder Pfad ruft mich nach Hause zurück,
wenn die Sehnsucht tief in meiner Seele brennt.

Ein Zuhause misst sich nicht am Reichtum der Welt
und nicht an Straßen, die in die Ferne führen.
Es ist der Ort, an dem das Herz seinen Frieden findet
und wo die Liebe niemals vergeht.

Unter diesem Himmel ist meine Heimat,
mein Gebet, mein Friede und meine Kraft.
Solange mein Herz schlägt, trage ich sie in mir –
als das schönste Geschenk meiner Herkunft.

Sonja Tairovska Djurcak

01.07.2026 Ulm