БЕЛАТА ПОГАЧА

 

БЕЛАТА ПОГАЧА

Се скрши, нашата бела погача,

трошка по трошка,

буква по буква се распадна

во тишината на светската маса.

Богатите полиња  како уметнички слики

останаа во некое исчекување пред

потемнетото стакло на ламбата

која виси во пондилата незапалена

ги памети  само гробовите на предците

и молкот на времето.

Тишината се собра и замина,

затвораќи ја вратата зад себе,

ја  остави мислата како космичка прашинка,

падната врз белата погача.

Останаа ронките да ги составуваат децата

на децките цртежи и во нивно време.

Соња Таировска Ѓурчак

18.07 2026

БЕЛАТА ПОГАЧА

Се скрши, нашата бела погача,

трошка по трошка,

буква по буква се распадна

во тишината на светската маса.

Богатите полиња,  како уметнички слики

останаа во некое исчекување, пред

потемнетото стакло на ламбата

која виси во пондилата незапалена,

ги памети  само гробовите на предците

и молкот на времето.

Тишината се собра и замина,

затвораќи ја вратата зад себе,

ја  остави мислата како космичка прашинка,

падната врз белата погача.

Останаа ронките да ги составуваат децата

на децките цртежи и во нивно време.

Соња Таировска Ѓурчак

18.07 2026

МИРИС НА ДОМАШЕН ЛЕБ

 

МИРИС НА ДОМАШЕН ЛЕБ

Меѓу соништата има и сон.

Сон, кој се раѓа во густиот чад,

кај минувачот кој уште во ноќта незаспал,

се превртува како изгубен сирак

во постелата на сонот.

Пијан од дождот на надежта и

стапалата уморни од тежината на земјата,

чекореки по туѓите калдрми во

соништата на еден сон

кој се сонува само будно под туѓата стреа.

Мирисот и Вкусот на азбуката доаѓаат

од утринскиот весник го чита во надеж,

со мисла и мирис на домашен леб.

Соња Таировска Ѓурчак

16.07.2026

ДЕНОТ МЕ БУДИ ДОМА

 

ДЕНОТ МЕ БУДИ ДОМА

Ја напуштам ноќта и тивко го собирам своето тело,

излегувајќи на прсти од спалната соба,

за да не го разбудам утрото,

кое сѐ уште спие како младо посадено дрво

во градината на денот.

Утринското ветре ги раздиплува белите облаци,

од кои се раѓа денот.

Скришум одам во кујната,

каде што ме пречекува ѓезвето

во кое го варам утринското кафе.

Ги отворам ширум портите на денот и

заминувам во црквата да запалам свеќа,

тивко шепотејќи ја молитвата на денот,

која ја изговарам на туѓ јазик.

А денот ме буди дома.

Соња Таировска Ѓурчак

15.07.2026

МК

 Најубавите моменти во животот често се оние што ги поминуваме во тишина, следејќи го сопственото јас. Да се стигне до тој миг значи да се осети разговор не само со сопствената душа, туку и да се отвори срцето пред Бога.

Во тишината човекот се среќава со својата вистина, а во молитвата и верата ја наоѓа својата сила. Тогаш зборовите стануваат непотребни, бидејќи срцето зборува на јазик што само душата го разбира.

Бог е спасител на сите животни премрежија и засолниште во миговите кога патот изгледа тежок. Колку повеќе му го отвораме срцето, толку повеќе мир, надеж и светлина внесуваме во сопствениот живот.

Кога човекот ќе ја пронајде тишината во себе, ја отвора вратата на срцето пред Бога; а Бог станува спасител и чувар на сите животни премини, бури и замоци што ги носиме во себе.

Домот не е секогаш местото каде што се будиме, туку местото каде што душата секое утро повторно се препознава.

Во тишината го слушам своето срце; во молитвеното срце го чувствувам Бога; а кога Бог е присутен, ниедна животна бура не останува без светлина.

ПОД ЕДЕН ОБЛАК

 

ПОД ЕДЕН ОБЛАК

Под еден облак навира сенката,

посакува да ги сокрие брчките на лицето,

поседените коси ги крие пред тивкото ветре

кое се меша со сенката, криеќи се зад шумот на летото.

Во оваа книга меѓу кориците растат корени

ширеќи далечни гранки како од стариот даб.

Шепотат кориците будеќи ги сите сонови

да се пробудат сите вистини,

што раскажуваат за времето на брчките

за времето од поседените коси и дланките

прелистуваќи во книгата на животот.

Пишувам од книгата на животот.

Читам од страниците на лицето.

Ја делам и ја раскажувам живата моќна приказна

што доаѓа од изодениот пат на еден уморен патник.

Од стапалата потече крв, оставаќи трага од времето

и пишуваќи го последниот збор во оваа книга.

Соња Таировска Ѓурчак

12.07. 2026  

DE

 

 

Zu eurem Hochzeitstag wünsche ich euch Liebe – ein einziges Wort, das alles sagt.

КОГА НОЌВА ЗАМИНАВ

 

 

Кога ноќва заминав

Кога ноќва заминав, не го зедов куферот. Го оставив полн со спомени – да ги листаш, да ги прелистуваш и да им се радуваш сѐ до последниот час од постоењето на оваа планета.

Заминав во непознатиот свет, од другата страна на животот, каде што не се гледа со празни очи, туку со срцето. Со срцето што веќе ги заборави зборовите од овој живот и нечујно отплови во светот на немото небо, во далечината каде што гласовите се тенки, речиси недоразбирливи.

Небото таму е побелено, бело обоено како облаци без дно, како магла без тло и како сенка без дрво.

Таму заминав во утринските часови. Повикот беше толку брз, толку силен и толку далечен. Сѐ беше собрано на едно место – испреплетени патеки од конопци што висеа како стари саѓи на самарот, закачен во пондилата уште од дедовото време. Таму стоеше и чекаше некој патник да помине, да го подигне, да го намести на коњот и повторно да тргне во туѓина.

Опрости што си заминав без поздрав, најмила моја. Ти беше мојата светлина во сите мои мрачни денови. И кога бев покрај тебе, и кога животот нѐ разделуваше, ти беше домот на мојата душа и последното пристаниште на нашиот заеднички пат.

Те сакав. Те сакам. И ќе те сакам дури и во моќта на немоќта, таму каде што љубовта повеќе не се изговара со зборови, туку тивко свети како вечна светлина.

Соња Таировска Ѓурчак

10.07. 2026