DE

 „Die Ruhe macht mich stark.“

NAPUSTENO OGNISTE

 

НАПУШТЕНО ОГНИШТЕ

Патувам...
и силно ја чувствувам човечката расеана душа низ светот
како семе кое го понесоа олуите на општеството,
пишувајќи ги нотите
на последната симфонија на радоста.

А мајчините срца горат од жал по своите деца.
солзите се излеаја во морето на животот,
од силен плач по сите нив.

Една мајка силно и славно
го моли Бога:

„Боже мили, каде и да одат моите деца
чувај ги, чувај ги секогаш!“

А, мајчината душа, заспа пред олтарот
на животот, осамена и тажна,
полетувајќи во небото,
ја осветлуваше патеката
на своите чеда што заминаа во светот.

Дали ќе се вратат?
Во домот...Каде уште тлее жарот
на напуштеното огниште.

Соња Таировска Ѓурчак

28.10.2025

За благодарната душа, зборува и тишината, бр 2

 

Соња Таиривска Ѓурчак

11.01.2026

 

За благодарната душа, зборува и тишината.

За благодарната душа, зборува и тишината,
зашто таа не ја мери смислата со бучава,
туку со мирот што останува
кога сè друго ќе замолкне.

Благодарноста не е гласна состојба. Таа не докажува, не убедува, не објаснува. За благодарната душа, и тишината е говор — затоа што во неа нема празнина, туку прифаќање. Таму каде што незадоволниот слуша ништо, благодарниот слуша сè.

 

За благодарната душа, зборува и тишината.
Не како отсуство на звук, туку како присуство на смисла. Тишината не е празнина, туку простор во кој светот конечно престанува да се оправдува. Таму каде што незадоволниот ум бара уште, благодарната душа застанува — и во тоа застанување го препознава доволното.

Благодарноста не произлегува од изобилството, туку од согласноста со она што е. Таа е внатрешна зрелост, способност да се живее без постојана потреба од потврда. Затоа благодарната душа не се плаши од тишината: во неа нема закана, нема осуда, нема празен ехо на сопствените стравови. Има јасност.

Во тишината се распаѓаат сите вештачки вредности. Таму паѓаат маските на желбата, амбицијата и споредбата. Останува само човекот — не како проект што мора да успее, туку како битие што веќе постои. Благодарната душа тоа го знае. Таа не го доживува животот како нешто што ѝ се должи, туку како нешто што ѝ е подарено.

Затоа, кога светот ќе замолкне, таа не чувствува загуба, туку длабока потврда: дека смислата не мора да зборува гласно за да биде вистинска.

 

За благодарната душа, зборува и тишината

Современиот човек се плаши од тишината. Тој ја доживува како празнина што мора да се пополни, како пауза што итно бара содржина, како доказ дека нешто недостасува. Но тишината не е недостаток на звук — таа е недостаток на врева. А вревата, најчесто, не доаѓа од светот, туку од внатрешната немирност на умот.

За благодарната душа, тишината не е непријател. Таа е сојузник. Во неа нема закана, бидејќи нема потреба од докажување. Благодарноста не е емоција што се појавува кога сè е добро; таа е состојба на свест што знае дека животот не мора да биде совршен за да биде вреден. Затоа благодарната душа може да молчи без страв — таа не бега од себе.

Тишината ја разоткрива вистинската природа на човекот. Кога ќе исчезнат зборовите, улогите и очекувањата, останува прашањето: дали си доволен сам за себе? Незадоволниот ум во тишината го слуша сопствениот недостиг, но благодарната душа го слуша сопственото постоење. Таа не прашува што уште ѝ фали, туку што веќе ѝ е дадено.

Благодарноста е зрел однос кон реалноста. Таа не го идеализира животот, но ниту го обвинува. Таа прифаќа дека болката, загубата и несовршеноста се дел од човечкото искуство, но не дозволува тие да станат единствениот јазик на постоењето. Во тишината, благодарната душа не ја негира болката — таа ѝ дава место, без да ѝ дозволи да владее.

Во тој простор без зборови, паѓаат сите вештачки мерки на вредност. Таму нема споредба, нема туѓи животи како огледала, нема постојана трка по „повеќе“. Останува едноставното сознание: јас сум жив, и тоа е доволно за да бидам благодарен. Токму тука тишината зборува најгласно — не со информации, туку со вистина.

Благодарната душа знае дека смислата не се создава со бучава. Таа не се наоѓа во постојаното објаснување на светот, туку во согласноста со него. Кога човек ќе престане да бара од животот да му се докажува, животот почнува да му се открива. И тоа откривање најчесто се случува во тишина.

Затоа, тишината не е крај на дијалогот, туку негова најдлабока форма. Таа е јазик што може да го разбере само оној што научил да биде благодарен — не заради она што го добил, туку заради самата можност да биде.

 

За благодарната душа, зборува и тишината

Човекот не влегува во тишината подготвен. Тој прво мора да се измори од бучавата — од зборовите што не значат ништо, од мислите што постојано се повторуваат, од желбите што никогаш не се заситуваат. Дури тогаш, кога уморот ќе ја надмине потребата за контрола, тишината се појавува не како празнина, туку како олеснување. За благодарната душа, тој момент не е бегство, туку враќање.

Тишината не го одзема светот, таа го расчистува. Во неа исчезнуваат вишоците: непотребните споредби, туѓите очекувања, внатрешниот притисок да се биде повеќе отколку што си. Благодарната душа не ја користи тишината за да се сокрие, туку за да се појави пред себе. Таму, без сведоци и без аплауз, човекот конечно може да се сретне со она што навистина е.

Благодарноста не е оптимизам. Таа не е наивна радост што ги затвора очите пред болката. Напротив — таа е најреалната форма на свест. Благодарната душа гледа јасно, но не се распаѓа од она што го гледа. Таа знае дека животот не ветил леснотија, но сепак подарил постоење. И токму во тоа сознание се раѓа длабока, тивка светлина — не онаа што заслепува, туку онаа што води.

Во тишината, времето ја губи својата острина. Минатото престанува да бара објаснување, иднината престанува да бара гаранции. Останува сегашниот миг, не како точка меѓу две грижи, туку како простор во кој животот навистина се случува. Благодарната душа знае дека токму тука, во ова „сега“, се содржи сè што е суштинско. Ништо не недостасува, освен потребата постојано да се додава.

Современиот свет нè научи да ја мериме вредноста преку резултати, брзина и видливост. Но тишината не признава такви мерки. Таа не прашува што си постигнал, туку дали си присутен. Во неа, сите титули паѓаат, сите улоги се разградуваат, и човекот останува само човек, кревок, свесен и жив. Благодарната душа во тоа не гледа слабост, туку вистина.

Таму каде што незадоволниот ум гледа празнина, благодарната душа гледа простор. Простор за дишење, за прифаќање, за смирување со сопствената несовршеност. Таа не се обидува да го поправи животот во тишината; таа учи да живее со него. И токму таа согласност создава внатрешен сјај што не зависи од надворешни околности.

Благодарноста не ја менува реалноста — таа го менува односот кон неа. Кога човек ќе престане да го доживува животот како нешто што му се должи, секој миг станува подарок. И тогаш дури и најобичните нешта — здивот, светлината, присуството — добиваат тежина на чудо. Не гласно, не спектакуларно, туку тивко и трајно.

Затоа тишината зборува. Не со зборови, туку со смисла. Таа им се открива само на оние што научиле да не бараат постојана потврда од светот. За благодарната душа, тишината не е крај на патот, туку негово продлабочување — место каде што животот престанува да се објаснува и почнува да се чувствува.

И можеби токму таму, во таа тивка светлина без бучава, човекот ја наоѓа најголемата мудрост: дека не мора сè да биде разбрано за да биде прифатено, и дека не мора сè да биде кажано за да биде вистинито.

 

 

Стравот, присутноста и светлината на благодарноста

Стравот е најчестиот глас во човечкиот ум. Тој зборува постојано, без одмор, како невидлив советник што не нуди утеха, туку предупредување: „Внимавај! Не си доволен! Не ќе успееш! Не заслужуваш!“ Многу луѓе го прифаќаат стравот како непобедлив факт, како постојана сенка, како природен дел од постоењето. Но благодарната душа гледа поинаку. Таа знае дека стравот не е непријател, туку сигнал — предупредување за нешто што заслужува внимание, но не и за нешто што мора да владее.

Присутноста е лекот против стравот. Таа не го негира, не го оправдува, не го потценува. Таа го гледа, го чувствува, но не му дозволува да се прошири во целото битие. Благодарната душа учи дека стравот е како облак на небото: тој минува, но не го заменува сонцето. Дури и кога сенката на стравот е најгустата, постои внатрешна светлина што не исчезнува — светлината на свесноста и на благодарноста.

Благодарноста ја менува перспективата. Наместо да се фокусира на тоа што недостасува или што може да се изгуби, таа ја забележува присутноста на она што е. Секој здив, секој миг, секое чувство станува знак на дар. И токму тоа внимание, таа будност, ја намалува моќта на стравот. Тој повеќе не е господар, туку учител — потсетник дека животот е кревок, но истовремено непроценлив.

Во тишината што следува по стравот, благодарната душа го чувствува чудото на постоењето. Не гласно, не спектакуларно, туку како меко треперење на светлина во внатрешниот простор. Овој светлечки момент не бара доказ, не бара аплауз, не бара објаснување. Доволно е само да се биде тука, целосно, со сите сенки и сите светлини што го сочинуваат животот.

Присутноста ја носи и најголемата дарба: внатрешна слобода. Стравот, кога е присутен, не исчезнува целосно, но неговата моќ се намалува. Благодарната душа веќе не е роб на минливи загуби или идни грижи. Таа гледа дека секој момент е доволен за да се биде жив, секое искуство — доволно за да се учи, секоја сенка — доволна за да се ценат светлината и топлината на постоењето.

И така, благодарната душа оди напред со стравот како со партнер, а не како со непријател. Таа знае дека вистинската мудрост не е отсуство на страв, туку способност да се стои цврсто, присутно и будно, додека светот трепери околу нас. Таа знае дека секој момент на внимание е момент на слобода, секој здив е момент на чудо, и секоја тишина — момент на вечност.

Во оваа тивка присутност, благодарната душа го наоѓа најголемиот дар: спокојот кој не зависи од надворешни околности, радоста што не бара доказ, и светлината што никогаш не се изгубила, дури и кога небото било покриено со сенки. И во таа светлина, стравот станува само уште еден глас — глас што зборува, но веќе не владее.

---

Внатрешна радост и слобода

Внатрешната радост не се наоѓа во она што доаѓа од надвор. Таа не зависи од успехот, од потврда, ниту од признание. Таа е тивка светлина што се раѓа кога човекот престанува да се споредува, да бара оправдување или да се плаши од изгубено време. Благодарната душа ја познава оваа радост како состојба на присутност — состојба во која секој здив и секој миг се полни со сензуална, духовна и едноставна убавина.

Слободата исто така не е надворешна. Таа не е власт над други, ниту можност да се контролира светот. Внатрешната слобода е способност да се биде присутен без страв, да се избере мирот над немирот, светлината над сенката. Кога благодарната душа е слободна, таа не бара дозвола да биде среќна. Таа не очекува од светот да се промени, за да ѝ се дозволи да биде задоволна. Таа е слободна, токму тука, токму сега, и тоа е доволно.

Во оваа слобода и радост, животот почнува да светли на начин што не зависи од услови. Секој миг станува подарок, секој човек — учител, секоја тешкотија — можност за раст. Благодарната душа ја гледа радоста во ситниците: во звукот на дождот, во светлината што паѓа низ прозорецот, во насмевката на непознат минувач. Таа знае дека не мора да создаде спектакл за да ја почувствува полнотата на животот. Чудото е постојано, но многумина го пропуштаат, затоа што се навикнале да гледаат само големи настани и гласни докази.

Внатрешната радост е и мудрост. Таа учи дека сè што е надворешно е минливо, но длабокото чувство на благодарност и присутност останува. Кога човек ја прифаќа својата несовршеност, кога го гледа својот страв и ги прифаќа сенките, тогаш радоста не е бегство, туку интеграција — светлина што го исполнува секој агол на душата. Таа радост е тивка, но не се скрива; таа е меко треперење што го чувствуваш дури и кога светот е бурен.

Слободата и радоста се родени од истото чувство: присутност. Присутноста што ја надминува желбата за контрола, што го прифаќа она што е, и што ја слави даровитоста на самиот живот. Благодарната душа се чувствува слободна, не затоа што светот е совршен, туку затоа што таа е совршена во своето прифаќање. Таа не бара од другите да ѝ го дадат правото да биде радосна; таа го создава тоа право сама, со секој здив, со секоја мисла, со секој миг.

Во оваа слобода, благодарната душа доживува најголемата мистерија: дека радоста и слободата не се нешто што се дава или зема, туку нешто што се открива, секогаш повторно, во самото срце на постоењето. Таа учи дека човекот не треба да бега од себеси, ниту да бара надворешни оправдувања. Доволно е да се биде, доволно е да се диша, доволно е да се почувствува животот како чудо — постојано, безусловно, и засекогаш.

И така, благодарната душа оди по патот на радоста и слободата со лесност што не зависи од околности. Стравот, тишината, несовршеноста — сè е само дел од патот кон оваа светлина. Радоста не е момент; таа е состојба на суштинско прифаќање. Слободата не е цел; таа е секој здив. И токму во тоа прифаќање, благодарната душа открива вистинската магија на животот: дека внатрешната радост и слобода се вечни, како тивка музика што никогаш не престанува да се слуша, ако само знаеш да ја почувствуваш.

---

 

Современиот човек се плаши од тишината. Тој ја доживува како празнина што мора да се пополни, како пауза што итно бара содржина, како доказ дека нешто недостасува. Но тишината не е недостаток на звук — таа е недостаток на врева. А вревата, најчесто, не доаѓа од светот, туку од внатрешната немирност на умот.

За благодарната душа, тишината не е непријател. Таа е сојузник. Во неа нема закана, бидејќи нема потреба од докажување. Благодарноста не е емоција што се појавува кога сè е добро; таа е состојба на свест што знае дека животот не мора да биде совршен за да биде вреден. Затоа благодарната душа може да молчи без страв — таа не бега од себе.

Тишината ја разоткрива вистинската природа на човекот. Кога ќе исчезнат зборовите, улогите и очекувањата, останува прашањето: дали си доволен сам за себе? Незадоволниот ум во тишината го слуша сопствениот недостиг, но благодарната душа го слуша сопственото постоење. Таа не прашува што уште ѝ фали, туку што веќе ѝ е дадено.

Благодарноста е зрел однос кон реалноста. Таа не го идеализира животот, но ниту го обвинува. Таа прифаќа дека болката, загубата и несовршеноста се дел од човечкото искуство, но не дозволува тие да станат единствениот јазик на постоењето. Во тишината, благодарната душа не ја негира болката — таа ѝ дава место, без да ѝ дозволи да владее.

Во тој простор без зборови, паѓаат сите вештачки мерки на вредност. Таму нема споредба, нема туѓи животи како огледала, нема постојана трка по „повеќе“. Останува едноставното сознание: јас сум жив, и тоа е доволно за да бидам благодарен. Токму тука тишината зборува најгласно — не со информации, туку со вистина.

 

Стравот е присутност 

Стравот е најчестиот глас во човечкиот ум. Тој зборува постојано, без одмор, како невидлив советник што не нуди утеха, туку предупредување: „Внимавај! Не си доволен! Не ќе успееш! Не заслужуваш!“ Многу луѓе го прифаќаат стравот како непобедлив факт, како постојана сенка, како природен дел од постоењето. Но благодарната душа гледа поинаку. Таа знае дека стравот не е непријател, туку сигнал — предупредување за нешто што заслужува внимание, но не и за нешто што мора да владее.

Присутноста е лекот против стравот. Таа не го негира, не го оправдува, не го потценува. Таа го гледа, го чувствува, но не му дозволува да се прошири во целото битие. Благодарната душа учи дека стравот е како облак на небото: тој минува, но не го заменува сонцето. Дури и кога сенката на стравот е најгустата, постои внатрешна светлина што не исчезнува — светлината на свесноста и на благодарноста.

Благодарноста ја менува перспективата. Наместо да се фокусира на она што недостасува или што може да се изгуби, таа ја забележува присутноста на она што е. Секој здив, секој миг, секое чувство станува знак на дар. И токму тоа внимание, таа будност, ја намалува моќта на стравот. Тој повеќе не е господар, туку учител — потсетник дека животот е кревок, но истовремено непроценлив.

Во тишината што следува по стравот, благодарната душа го чувствува чудото на постоењето. Не гласно, не спектакуларно, туку како меко треперење на светлина во внатрешниот простор. Овој светлечки момент не бара доказ, не бара аплауз, не бара објаснување. Доволно е само да се биде тука, целосно, со сите сенки и сите светлини што го сочинуваат животот.

Присутноста ја носи и најголемата дарба: внатрешна слобода. Стравот, кога е присутен, не исчезнува целосно, но неговата моќ се намалува. Благодарната душа веќе не е роб на минливи загуби или идни грижи. Таа гледа дека секој момент е доволен за да се биде жив, секое искуство — доволно за да се учи, секоја сенка — доволна за да се ценат светлината и топлината на постоењето.

 

Внатрешна радост и слобода

Внатрешната радост не се наоѓа во она што доаѓа од надвор. Таа не зависи од успехот, од потврда, ниту од признание. Таа е тивка светлина што се раѓа кога човекот престанува да се споредува, да бара оправдување или да се плаши од изгубено време. Благодарната душа ја познава оваа радост како состојба на присутност — состојба во која секој здив и секој миг се полни со сензуална, духовна и едноставна убавина.

Слободата исто така не е надворешна. Таа не е власт над други, ниту можност да се контролира светот. Внатрешната слобода е способност да се биде присутен без страв, да се избере мирот над немирот, светлината над сенката. Кога благодарната душа е слободна, таа не бара дозвола да биде среќна. Таа не очекува од светот да се промени, за да ѝ се дозволи да биде задоволна. Таа е слободна, токму тука, токму сега, и тоа е доволно.

Во оваа слобода и радост, животот почнува да светли на начин што не зависи од услови. Секој миг станува подарок, секој човек — учител, секоја тешкотија — можност за раст. Благодарната душа ја гледа радоста во ситниците: во звукот на дождот, во светлината што паѓа низ прозорецот, во насмевката на непознат минувач. Таа знае дека не мора да создаде спектакл за да ја почувствува полнотата на животот. Чудото е постојано, но многумина го пропуштаат, затоа што се навикнале да гледаат само големи настани и гласни докази.

Слободата и радоста се родени од истото чувство: присутност. Присутноста што ја надминува желбата за контрола, што го прифаќа она што е, и што ја слави даровитоста на самиот живот. Благодарната душа се чувствува слободна, не затоа што светот е совршен, туку затоа што таа е совршена во своето прифаќање. Таа не бара од другите да ѝ го дадат правото да биде радосна; таа го создава тоа право сама, со секој здив, со секоја мисла, со секој миг.

И така, благодарната душа оди по патот на радоста и слободата со лесност што не зависи од околности. Стравот, тишината, несовршеноста — сè е само дел од патот кон оваа светлина. Радоста не е момент; таа е состојба на суштинско прифаќање. Слободата не е цел; таа е секој здив. И токму во тоа прифаќање, благодарната душа открива вистинската магија на животот: дека внатрешната радост и слобода се вечни, како тивка музика што никогаш не престанува да се слуша, ако само знаеш да ја почувствуваш.

 

1. Благодарноста е тишина,
2. стравот е присутност,
3. внатрешна радост е слобода.

 Патот кон себе

Човекот ретко знае да застане. Светот го влече напред, со своите гласови, барања, рокови и очекувања. Ние учиме да трчаме, да постигнуваме, да докажуваме, но ретко учиме да бидеме. Да бидеме тука, присутни, внимателни на сопственото постоење.

Оваа книга не нуди рецепти, туку покана. Покана да се запрете и да го слушнете она што веќе е тука — тишината, сопствениот здив, светлината што се пробива низ сенките. Таа зборува за благодарност, за стравот што ни го одзема мирот, и за радоста и слободата што секој од нас може да ги најде, ако се осмели да биде присутен.

 

За благодарната душа, зборува и тишината

Современиот човек се плаши од тишината. Тој ја доживува како празнина што мора да се пополни, како пауза што итно бара содржина, како доказ дека нешто недостасува. Но тишината не е недостаток на звук — таа е недостаток на врева. А вревата, најчесто, не доаѓа од светот, туку од внатрешната немирност на умот.

За благодарната душа, тишината не е непријател. Таа е сојузник. Во неа нема закана, бидејќи нема потреба од докажување. Благодарноста не е емоција што се појавува кога сè е добро; таа е состојба на свест што знае дека животот не мора да биде совршен за да биде вреден. Затоа благодарната душа може да молчи без страв — таа не бега од себе.

Тишината ја разоткрива вистинската природа на човекот. Кога ќе исчезнат зборовите, улогите и очекувањата, останува прашањето: дали си доволен сам за себе? Незадоволниот ум во тишината го слуша сопствениот недостиг, но благодарната душа го слуша сопственото постоење. Таа не прашува што уште ѝ фали, туку што веќе ѝ е дадено.

Благодарноста е зрел однос кон реалноста. Таа не го идеализира животот, но ниту го обвинува. Таа прифаќа дека болката, загубата и несовршеноста се дел од човечкото искуство, но не дозволува тие да станат единствениот јазик на постоењето. Во тишината, благодарната душа не ја негира болката — таа ѝ дава место, без да ѝ дозволи да владее.

Во тој простор без зборови, паѓаат сите вештачки мерки на вредност. Таму нема споредба, нема туѓи животи како огледала, нема постојана трка по „повеќе“. Останува едноставното сознание: јас сум жив, и тоа е доволно за да бидам благодарен. Токму тука тишината зборува најгласно — не со информации, туку со вистина.

Стравот е најчестиот глас во човечкиот ум. Тој зборува постојано, без одмор, како невидлив советник што не нуди утеха, туку предупредување: „Внимавај! Не си доволен! Не ќе успееш! Не заслужуваш!“ Многу луѓе го прифаќаат стравот како непобедлив факт, како постојана сенка, како природен дел од постоењето. Но благодарната душа гледа поинаку. Таа знае дека стравот не е непријател, туку сигнал — предупредување за нешто што заслужува внимание, но не и за нешто што мора да владее.

Присутноста е лекот против стравот. Таа не го негира, не го оправдува, не го потценува. Таа го гледа, го чувствува, но не му дозволува да се прошири во целото битие. Благодарната душа учи дека стравот е како облак на небото: тој минува, но не го заменува сонцето. Дури и кога сенката на стравот е најгустата, постои внатрешна светлина што не исчезнува — светлината на свесноста и на благодарноста.

Благодарноста ја менува перспективата. Наместо да се фокусира на она што недостасува или што може да се изгуби, таа ја забележува присутноста на она што е. Секој здив, секој миг, секое чувство станува знак на дар. И токму тоа внимание, таа будност, ја намалува моќта на стравот. Тој повеќе не е господар, туку учител — потсетник дека животот е кревок, но истовремено непроценлив.

Во тишината што следува по стравот, благодарната душа го чувствува чудото на постоењето. Не гласно, не спектакуларно, туку како меко треперење на светлина во внатрешниот простор. Овој светлечки момент не бара доказ, не бара аплауз, не бара објаснување. Доволно е само да се биде тука, целосно, со сите сенки и сите светлини што го сочинуваат животот.

Присутноста ја носи и најголемата дарба: внатрешна слобода. Стравот, кога е присутен, не исчезнува целосно, но неговата моќ се намалува. Благодарната душа веќе не е роб на минливи загуби или идни грижи. Таа гледа дека секој момент е доволен за да се биде жив, секое искуство — доволно за да се учи, секоја сенка — доволна за да се ценат светлината и топлината на постоењето.

---

Внатрешна радост и слобода

Внатрешната радост не се наоѓа во она што доаѓа од надвор. Таа не зависи од успехот, од потврда, ниту од признание. Таа е тивка светлина што се раѓа кога човекот престанува да се споредува, да бара оправдување или да се плаши од изгубено време. Благодарната душа ја познава оваа радост како состојба на присутност — состојба во која секој здив и секој миг се полни со сензуална, духовна и едноставна убавина.

Слободата исто така не е надворешна. Таа не е власт над други, ниту можност да се контролира светот. Внатрешната слобода е способност да се биде присутен без страв, да се избере мирот над немирот, светлината над сенката. Кога благодарната душа е слободна, таа не бара дозвола да биде среќна. Таа не очекува од светот да се промени, за да ѝ се дозволи да биде задоволна. Таа е слободна, токму тука, токму сега, и тоа е доволно.

Во оваа слобода и радост, животот почнува да светли на начин што не зависи од услови. Секој миг станува подарок, секој човек — учител, секоја тешкотија — можност за раст. Благодарната душа ја гледа радоста во ситниците: во звукот на дождот, во светлината што паѓа низ прозорецот, во насмевката на непознат минувач. Таа знае дека не мора да создаде спектакл за да ја почувствува полнотата на животот.

Слободата и радоста се родени од истото чувство: присутност. Присутноста што ја надминува желбата за контрола, што го прифаќа она што е, и што ја слави даровитоста на самиот живот. Благодарната душа се чувствува слободна, не затоа што светот е совршен, туку затоа што таа е совршена во своето прифаќање.

И така, благодарната душа оди по патот на радоста и слободата со лесност што не зависи од околности. Стравот, тишината, несовршеноста — сè е само дел од патот кон оваа светлина. Радоста не е момент; таа е состојба на суштинско прифаќање. Слободата не е цел; таа е секој здив. И токму во тоа прифаќање, благодарната душа открива вистинската магија на животот: дека внатрешната радост и слобода се вечни, како тивка музика што никогаш не престанува да се слуша, ако само знаеш да ја почувствуваш.

 

 Патот што продолжува

Овие три поглавја се повеќе од зборови. Тие се повик — да се запреш, да ја слушаш тишината, да се соочиш со стравот и да ја најдеш светлината во присутноста. Тие се почеток, патување што нема крај, бидејќи благодарноста, радоста и слободата секогаш можат да се обноват во секој миг, во секој здив, во секој трепет на животот.

Не чекај другите да ти ја дадат дозволата за среќа. Не барај гаранции од светот. Стани, диши, гледај, слушај и почувствувај. Благодарната душа веќе е тука. Ти веќе си тука. И во тоа „веќе“, постои сè што ти е потребно за да ја доживееш вистинската магија на животот.

 

 Тивка светлина  Патот на благодарноста

 

Предговор

Оваа книга не е само збир на мисли. Таа е повик за враќање кон себеси — кон тивката, но непроценлива светлина што секој од нас ја носи во себе. Во свет исполнет со бучава, брзина и неизвесност, често забораваме да запреме, да го слушнеме сопствениот здив и да ја почувствуваме магијата на моментот.

Целта на ова дело е едноставна: да те води низ три клучни состојби на човечкото битие — благодарност, соочување со стравот и присутност, и конечно, откривање на внатрешната радост и слобода. Секоја страница е тивок повик да ја почувствуваш животната полнота што веќе постои во тебе, без потреба од докази, без потреба од оправдување.

Ова е книга за оние што сакаат да доживеат животот длабоко, а не само да поминат низ него.

• Тишината како пријател, не непријател
• Благодарноста како состојба на свест
• Внатрешно откривање без зборови
• Простор за раст и мир

Стравот, присутноста и светлината на благодарноста

• Стравот како сигнал, не како господар
• Присутноста како лек и светлина
• Учество во животот без контрола
• Внатрешна слобода преку внимание

 Внатрешна радост и слобода

• Радоста што не зависи од надворешни околности
• Внатрешна слобода како способност да се биде присутен
• Чудото во секој миг и во секој здив
• Благодарноста како темел на радоста и слободата

Патот што продолжува

• Триумф на тишината, стравот и радоста
• Постојана можност за повторно откривање
• Покана да се живее свесно, присутно и слободно

---

наслови

1. Тивка светлина: Патот на благодарноста, радоста и слобода
2. Сјај во тишината: Триумфот на внатрешната радост
3. Присутност и дар: Водич кон внатрешната слобода
4. Благодарност, страв и светлина: Патување кон себе

---

„како да се користи оваа книга“

• Читај бавно, со тивка музика или без бучава.
• Паузај на мислите што те допираат — дозволи им да те водат кон сопствено чувство на благодарност и присутност.
• Водење дневник: бележи моменти на присутност, радост или светлина што ги забележуваш.
• Повторно читање: секое поглавје може да се отвори кога ти е потребно да се потсетиш на тивката светлина во себе.

 

„За благодарната душа, зборува и тишината.“

 

„За благодарната душа, зборува и тишината.“Ова е реченица која небара многу објаснување,Туку силно се чуствува,во неа расте мир,и светлина која блеска како сонце,овде во оваа тишина има здрела мудрост,не очекува аплаус не очекува гласни докази, смисла за докажување и самовозвишување,за благодарната душа зборува само тишината , затоа што тишината е доволна и без зборови да се слушни...

Соња Таиривска Ѓурчак

11.01.2026

Писмо до Ванчо Николески по повод 10-годишнината на нашето постоење во твоето име.

 

Писмо до Ванчо Николески
по повод 10-годишнината на нашето постоење во твоето име.

Драг Ванчо,

Десет години поминуваат, а твојот збор сè уште оди бос меѓу децата,
со чисто срце и отворени очи кон светот.
Времето не успеа да ја избрише твојата насмевка од стихот,
ниту да ја замолкне ведрината што ја всели во македонската поезија.

Ти не им пишуваше само на децата,
ти им зборуваше на идните луѓе.
Со едноставен јазик ги учеше на добрина, љубопитност и човечност,
а со тивка мудрост им покажуваше дека светот е поубав
кога се гледа со чист поглед.

Денес, кога се навраќаме на твоето дело,
не те паметиме како спомен, туку како присуство.
Твоите стихови и понатаму растат заедно со нови генерации,
како дрвја што знаат од каде им е коренот.

Оваа десетгодишнина не е само број.
Таа е потврда дека вистинскиот збор не старее,
дека поезијата создадена од љубов
останува жива и потребна.

Ти благодариме за светлината што ја остави,
за патеките што ги отвори,
и за тишината што нè учи да слушаме
кога стихот зборува.

Со почит и благодарност,

Автор,

Соња Таировска Ѓурчак

11.01.2026 Улм Германија

 

MK - DE

 

 

Сè е бело
Сè е бело –
и тишината има боја.
Снегот не паѓа,
тој памети.
Во белината,
душата учи да зборува
без зборови.

Alles ist weiß
Alles ist weiß –
und die Stille hat eine Farbe.
Der Schnee fällt nicht,
er erinnert sich.
In der Weiße
lernt die Seele zu sprechen
ohne Worte.

Соња Таировска Ѓурчак

11.01.2026

афоризми.

1. Сè е бело кога вистината нема потреба од објаснување.
2. Белината не е празнина, туку простор каде мислата се осмелува да се роди.
3. Сè е бело – само сенките нè потсетуваат дека сме живи.
4. Тишината е најчистата форма на говор; затоа е бела.
5. Во свет каде сè е бело, најтешко е да се сокриеш од себеси.
6. Белото не открива – белото простува.
7. Alles ist weiß, кога минатото конечно престанува да боли.

двојазични афоризми (македонски / германски):

1. Сè е бело кога вистината нема потреба од објаснување.
   Alles ist weiß, wenn die Wahrheit keine Erklärung braucht.
2. Белината не е празнина, туку простор каде мислата се осмелува да се роди.
   Die Weiße ist keine Leere, sondern ein Raum, in dem der Gedanke den Mut findet, geboren zu werden.
3. Сè е бело – само сенките нè потсетуваат дека сме живи.
   Alles ist weiß – nur die Schatten erinnern uns daran, dass wir leben.
4. Тишината е најчистата форма на говор; затоа е бела.
   Die Stille ist die reinste Form der Sprache; deshalb ist sie weiß.
5. Во свет каде сè е бело, најтешко е да се сокриеш од себеси.
   In einer Welt, in der alles weiß ist, ist es am schwersten, sich vor sich selbst zu verstecken.
6. Белото не открива – белото простува.
   Weiß enthüllt nicht – Weiß verzeiht.
7. Сè е бело, кога минатото конечно престанува да боли.
   Alles ist weiß, wenn die Vergangenheit endlich aufhört zu schmerzen.

 

СÈ Е БЕЛО / ALLES IST WEISS

1.  

Сè е бело кога зборовите конечно се откажуваат од гордоста.
Alles ist weiß, wenn die Worte endlich auf ihren Stolz verzichten.

2.  

Белината не молчи – таа слуша подлабоко од звукот.
Die Weiße schweigt nicht – sie hört tiefer als der Klang.

3.  

Сè е бело, а ние уште учиме да не го валкаме со страв.
Alles ist weiß, und wir lernen noch, es nicht mit Angst zu beflecken.

4.  

Тишината е бела затоа што не суди.
Die Stille ist weiß, weil sie nicht urteilt.

5.  

Белото е почеток што не поставува прашања.
Weiß ist ein Anfang, der keine Fragen stellt.

6.  

Сè е бело – само спомените фрлаат сенка.
Alles ist weiß – nur die Erinnerungen werfen Schatten.

7.  

Кога простуваш, светот за миг станува бел.
Wenn du vergibst, wird die Welt für einen Moment weiß.

 

БЕЛО И ТИШИНА / WEISS UND STILLE

1.  

Тишината е бело место каде вистината одмара.
Die Stille ist ein weißer Ort, an dem die Wahrheit ruht.

2.  

Сè е бело кога молчењето станува мудрост.
Alles ist weiß, wenn Schweigen zu Weisheit wird.

3.  

Белината ја учи тишината да не се плаши од длабочина.
Die Weiße lehrt die Stille, sich nicht vor der Tiefe zu fürchten.

4.  

Во белата тишина, зборовите се излишни.
In der weißen Stille sind Worte überflüssig.

5.  

Тишината не е отсутност – таа е бело присуство.
Stille ist keine Abwesenheit – sie ist eine weiße Gegenwart.

---

БЕЛО И БОЛКА / WEISS UND SCHMERZ

1.  

Болката побелува кога ќе престане да обвинува.
Der Schmerz wird weiß, wenn er aufhört zu beschuldigen.

2.  

Сè е бело, но болката памети боја.
Alles ist weiß, doch der Schmerz erinnert sich an Farbe.

3.  

Белото не ја брише болката – ја смирува.
Weiß löscht den Schmerz nicht – es beruhigt ihn.

4.  

Болката станува бела дури кога ќе се прифати.
Schmerz wird erst weiß, wenn er angenommen wird.

5.  

Во белината, болката ја губи својата острина.
In der Weiße verliert der Schmerz seine Schärfe.

 

БЕЛО И ЉУБОВ / WEISS UND LIEBE

1.  

Љубовта е бела затоа што не поседува.
Liebe ist weiß, weil sie nicht besitzt.

2.  

Сè е бело кога љубовта не бара ништо за возврат.
Alles ist weiß, wenn die Liebe nichts zurückverlangt.

3.  

Белото е јазикот на тивката љубов.
Weiß ist die Sprache der stillen Liebe.

4.  

Љубовта простува тивко – затоа е бела.
Liebe verzeiht leise – deshalb ist sie weiß.

5.  

Каде има љубов, белината не е празнина.
Wo Liebe ist, ist die Weiße keine Leere.

 

 

ВО ХРАМОТ НА МОЈАТА ДУША

 ВО ХРАМОТ НА МОЈАТА ДУША

Додека се приближува времето
што ме потсетува, не, туку ме повикува,
времето кое е пат по кој и денес чекорм
со молитва и богочовечка љубов.
Јас не сму родена да заборавам,
туку за љубов што памети,
за молитва што вечно дише.

Верувам во живото Писмо,во Словото Исусово
што не е запишано само на хартија,
туку врежано во темелите на светиот дух
дух благословен од Бога,во мојата душа.

Не го заменувам тој благослов
со ѕидови од камен и домови што стареат.
Најголемиот дом мој дом
е тивката длабочина на душата,
најскапоценото засолниште
во овој минлив мој/ наш живот.

Не дозволувам каменолом

да  го срушу темелот  во мојата душа,

домот што ми  го изграде и подари Учителот.
Исус не ја предаде душата на смртта,
туку ја остави во мене / нас жива,
со молитва света и  семе на љубовта,
Од тоа семе цвета, цвет,
цвет, што вечно цвета во богочовечката душа.

Ја слушам пораката што ми ја остави,
да ја учиме во тишината
и да продолжам по Неговиот пат
пат што води во градината на вечниот животот.

Се радувам на земјата во која никнува цветот
што дарува мирис во храмот на мојата душа.

Соња Таировска Ѓурчак

06.01. 2026 Улм