srijeda, 18. studenoga 2026.

GRÜNEN MAUS

 

🇩🇪 DEUTSCHE VERSION

Die Geschichte von der Grünen Maus — deutsche Version

DIE GESCHICHTE VON DER GRÜNEN MAUS

Eine Geschichte über Mut, Freundschaft und Güte

Autorin: Sonja Tairovska Gjurchak

03.10.2026


Kinder, hört euch die Geschichte der

 Grüne Maus an ...

Vor langer, langer Zeit lebte in einem kleinen und schönen Dorf eine arme, aber glückliche Familie.

Ihr Häuschen war klein, doch in ihm gab es immer Wärme, Gesang und Liebe.

[Bild]

Gott hatte sie mit einem kleinen Sohn beschenkt – einem stillen, gutherzigen und zugleich fröhlichen Jungen voller Neugier.

Der Junge liebte die Wiesen und die Blumen, auf denen er jeden Tag spielte. Er lauschte dem Flüstern des Windes und glaubte daran, dass alles in der Natur eine eigene Seele hatte.

[Bild]

Eines Tages, als er unter den Blättern der Löwenzahnblüten nach Marienkäfern suchte, bemerkte er etwas Seltsames, eine kleine grüne Maus!

Sie war keine gewöhnliche Maus. Sie glitzerte im Sonnenlicht, und ihre Augen leuchteten wie zwei Tautropfen.

[Bild]

Maus ... Warum bist du grün?  fragte der Junge.

Die Maus lächelte ihn an und sagte:

 Ich bin die Hüterin des Mutes, der Freundschaft und der Güte. Nur Menschen mit einem reinen und mutigen Herzen können mich sehen. Menschen, die auf Freundschaft achten und die Güte lieben.

[Bild]

So begann ihre Freundschaft.

Die Maus erzählte ihm vom Mut und davon, dass die wahre Stärke im Herzen liegt und nicht in den Händen.

Freundschaft ist der größte Reichtum. Sie ist ein Geschenk Gottes, damit wir einander helfen können, in guten wie auch in schweren Zeiten des Lebens. Darin liegt auch unsere Güte, eine Güte, die wir schenken und die eines Tages als Gutes zu uns zurückkehrt.

[Bild]

Eines Abends, als der Tisch leer war, sagte die Maus:

Deine Güte ist nicht unbemerkt geblieben. Gott hat mich geschickt, damit ich sie dir mit einem Segen zurückgebe.

Plötzlich wuchs aus der Erde ein zauberhaftes Häuschen.

Die Maus drehte sich einmal im Kreis, und vor den Augen des Jungen erschien eine reich gedeckte Tafel mit Brot, verschiedenen Speisen, Obst und allem, was sein Herz sich wünschte.

[Bild]

Als die Eltern nach Hause kamen, konnten sie ihren Augen kaum glauben.

Der Junge lächelte nur und sagte:

Jede gute Tat ist wie ein Samenkorn. Wenn du es mit Liebe säst, wird Gott es mit einem Wunder bewässern.

[Bild]

Von diesem Tag an verließ die Armut ihr Zuhause. Doch in ihren Herzen blieb der größte Reichtum die Güte.

Und deshalb: Wenn ihr nachts hört, wie die Stille leise flüstert, könnt vielleicht auch ihr die Stimme der Grünen Maus hören, die den Kindern sagt:

„Jede Güte kehrt als Gutes zurück.
Freundschaft ist der größte Reichtum.
Und Mut ist das Licht, das uns durch das Leben führt.“

[Bild]

Und so erzählen die Kinder im Dorf noch heute die Geschichte von dem Jungen mit dem reinen Herzen und von der Grünen Maus, die das Glück in ihr Zuhause brachte.

Alle glaubten, dass die kleine Maus dort draußen im Gras noch immer umher läuft und auf ein neues gutes Kind wartet,  auf ein Kind, das sie mit Liebe sehen und ihr ein Körnchen Güte schenken wird.

ENDE

Autorin der Geschichte:
Sonja Tairovska Gjurchak

03.10.2026


🇲🇰 МАКЕДОНСКА ВЕРЗИЈА

Приказната за Зеленото глувче — македонска верзија

ПРИКАЗНАТА ЗА ЗЕЛЕНОТО ГЛУВЧЕ

Приказна за храброста, пријателството и добрината

Автор: Соња Таировска Ѓурчак

03.10.2026


Деца, слушнете ја приказната за Зеленото глувче...

Многу одамна, во едно мало и убаво село, живееше една сиромашна, но честита фамилија.

Нивната куќичка беше мала, но во неа секогаш имаше топлина, песна и љубов.

[Слика]

Бог ги награди со едно синче, дете тивко, милосливо, но и разиграно, полно со љубопитност.

Момчето ги сакаше ливадите и цвеќињата, во кои секојдневно си играше. Го слушаше шепотот на ветерот и веруваше дека секое нешто во природата има душа.

[Слика]

Еден сончев ден, додека бараше бубамари под листовите на глуварчињата, забележа нешто чудно, едно мало зелено глувче!

Не беше обично глувче. Светкаше на сонцето, а очите му блескаа како две капки роса.

[Слика] 

Глувче... зошто си зелено?  праша момчето.

А глувчето се насмевна и му рече:

Јас сум чуварот на храброста, пријателството и добрината. Само чистите и храбри срца можат да ме видат – оние што го почитуваат пријателството и ја сакаат добрината.

[Слика]

Така започна нивното пријателство.

Глувчето му зборуваше за храброста, за тоа дека вистинската сила е во срцето, а не во рацете.

Пријателството е најголемото богатство. Тоа е дар од Бога, за да можеме да си помагаме и во добри и во тешки моменти во животот. Во тоа е и нашата добрина – добрина што ја подаруваме и која еден ден ни се враќа со добро.

[Слика]

Една вечер, кога трпезата беше празна, глувчето му рече:

– Твојата добрина не остана незабележана. Бог ме испрати да ти ја вратам со благослов.

Одеднаш, од земјата никна волшебна куќа.

Глувчето се заврте еднаш и пред момчето се појави богата трпеза, со леб, разноврсни јадења, овошје и сè што посакуваше неговото срце.

[Слика]

Кога родителите се вратија, не можеа да им поверуваат на своите очи.

Момчето само се насмевна и рече:

Секое добро дело е како семе. Кога ќе го посееш со љубов, Бог ќе го напои со чудо.

[Слика]

Од тој ден, сиромаштијата ја напушти нивната куќа, но во нивните срца остана најголемото богатство – добрината.

И затоа, кога ќе ја слушнете ноќта како тивко шепоти, можеби и вие ќе го чуете гласот на Зеленото глувче, кое им зборува на децата:

„Секоја добрина се враќа со добро.
Пријателството е најголемото богатство.
А храброста е светлината што нè води низ животот.“

[Слика]

И така, децата во селото и денес ја раскажуваат приказната за момчето со чисто срце и за Зеленото глувче што ја донесе среќата во нивниот дом.

Сите веруваа дека, таму некаде во тревата, глувчето сè уште шета, чекајќи некое ново добро дете, кое со љубов ќе го види и ќе му подаде зрно добрина.

КРАЈ

Автор на приказната:
Соња Таировска Ѓурчак

03.10.2026

 

utorak, 17. studenoga 2026.

СОЛЗИ СОБРАНИ ВО ПЕЧАЛБАРСКА ТОРБА

 СОЛЗИ СОБРАНИ ВО ПЕЧАЛБАРСКА ТОРБА 

Парите не се среќа 
заработени во печалбарска земја 
во кој животот си го поминал сам,
далеку од своето огниште, од песната 
и орото на родниот крај.
Еден дек кога повеќе нема да ги слушаш
птиците што пееле на стеблото во твојот двор, 
знај дека одлетале од гнездото 
во које си ги оставил ти.
Свиле ново гнездо без тебе 
без твоите печалбарсли пари 
без спомените на деновите
без спомените во кој си бил нивна радост.
Кога часовникот ќе го одброи последното време 
тишината ќе го земи твоето место
ќе замолчиш во времето пред себе.
Ке остани торбата полна 
со печалбарските пати 
ќе останат натопени со твоите солзи 
што си го споделил времено со нив 
и годините што си ги дал за нив.

Соња Таировска Ѓурчак
17.11.2026 


мк

 Не е богата торбата полна со печалбарски пари, туку домот во кој не недостасуваш.

nedjelja, 15. studenoga 2026.

ЖИВОТОТ СЕ МЕРИ

 

ЖИВОТОТ СЕ МЕРИ

Животот се мери по делата,

направени за доброто на другите.

По доброто на секој твој чекор  

чекор што оставил добро сеќавање.

По радоста споделена со најблиските

по болката што си ја болувал со своите

по солзите избришани од лицето на мајка ти,

со тагата почуствувана од првиот сосед.

Со позајмените први пари

што си го подигнал темелот на животот.

По доброто што ти го пружил соседот

со кого денес можеби и не зборуваш,

покрај тоа што ти помогнал многу.

Не заборавај животот се мери по доброто

животот го мери времето со  часовникот

кој чука на секоја рака, рака со која си подарил.

Соња Таировска Ѓурчак

15.11. 2026

srijeda, 11. studenoga 2026.

ЧАСОВНИКОТ НА ВРЕМЕТО

 

 

ЧАСОВНИКОТ НА ВРЕМЕТО

Во сè има време,
но времето исполнето со вистина,
почит и љубов
е најбогатото време.

Тоа е светлина
што не познава граници,
туку се шири како бран
по меридијаните на светот,
допирајќи ги срцата
на луѓето и човештвото.

Соња Таировска Ѓурчак

11.11.2026

 

ponedjeljak, 9. studenoga 2026.

МК

 

И денес, денот нека ти биде светлина,
која  го осветлува срцето на денот.


Со светлина во мислите, со мир во душата и со радост во секој нов ден! 

 

nedjelja, 8. studenoga 2026.

ТАМУ КАДЕ ШТО ВРЕМЕТО ОДМАРА

 

ТАМУ КАДЕ ШТО ВРЕМЕТО ОДМАРА

По влажната земја се слушаат чекори.

Шумата замолкна,  

одекот на босите стапки

ја наруши нејзината тишина.

Застана печалбарот покрај изворот,

кој бистро жубори,

прелевајќи се низ светлината

и убавината на речните камења.

Тие, неуморни и неми сведоци,

го мерат времето на печалбарите

кои се одмораат покрај изворот,

под сенката на стариот даб.

Ги паметат чекорите на печалбарите

И сите нивни живи приказни

што со нив ги  понесоа.

И додека времето неуморно минува

изворот продолжува да течи

зошто природата и Татковината

никогаш не не забораваат

дека животот е печалбарско патување

што вечно како река течи.

Таму каде што времето одмора.

Соња Таироска Ѓурчак

08.11. 2026