ГЛАС ОД ЗЕМЈАТА МОЈА

ГЛАС ОД ЗЕМЈАТА МОЈА

Врисок, од земјата моја,
брат од брата сршта ја глода,
секој сака парче земја да дели
колку има невери и беди.
Од векови корени во себе влечи,
рани болни, уште лечи.
Младост во тебе кука,
душа во гради полни љубов пука.
Во тебе светлината се раѓа
денот во радост, на гради паѓа.
Со молитва иднина градиш,
и со љубов се садиш.
Глас од земјата моја се реди
од векови цели,
сака секој да те дели,
за мртвите почит нема,
од живите семето се зема.
Во вистина гледаш
како денови од дрво лисја капат
а светот, сака гора да мени,
буква и книга да смени.
Едно утро, радост ќе те буди
и светот љубов ќе ти нуди,
пред вистина твоја ќе стои
за опроштај ќе моли.
Молитвата твоја лек ќе биди
тогаш светот во вистината
вистината ќе ја види.
Биди сега, уште стрплива и горда
ти си љубов света полна,
земја родена во рајот
затебе не постои крајот.
Вераата твоја е многу силна
и душата твоја милна.
А,што ли уште треба ?

Соња Таировска Ѓурчак
15. 05. 2017 Улм

ВО ДОМОТ НА ЕДНА ПТИЦА

ВО ДОМОТ НА ЕДНА ПТИЦА

Чиниш животот си игра,

па дава тага и болка,

солза и радост.

Прекривки разни, убави во бои

животот носи во сечии очи.

Ставил одмор, и малку почин

во ноќта тиха и сон во сите очи.

Во сонот пламен гори,

сонот во перница згасна,

остави за денот слика јасна.

Денот растура убавина и тајна,

цветови во градина сјајна.

Ги собра сите сонови во дланка

ги стави на зелена гранка.

Во домот на една птица ,

птица која во облаци сама лета.

Животот е вистина света,

а чиниш е сон кои лета.

Соња Таировска Ѓурчак

06. 05. 2017 Улм

ВО ЛИВАДАТА ОСТАНА ТИШИНАТА

ВО ЛИВАДАТА ОСТАНА ТИШИНАТА

Ме буди светлината,

што ја испраќа мајками

од небото, која тагува

по сите изгубени птици

во летот на пролета.

Ме буди закопаното златото,

од дедовците што го закопаа

под горноцата во ридот,

војните го изминаа

а во ливадата остана тишината.

Ме буди и радоста

која чека на преминот

на границата,а во темнината

некој ги гаси звездите.

Будно го гледам сонот

на славата која го вее знамето

на победата, пред плоштадот

каде вистината е будна.

Соња Таировска Ѓурчак

01. 05. 2017 Улм

ПОД ЗОРАТА

ПОД ЗОРАТА

Се раздипли, убавината

со цветниот килим на денот.

Се развеа, цветниот прав

низ тишината на денот.

Се распосла, пролетниот мирис

во душата на денот.

Под зората се разлеа

љубовта на денот.

Соња Таировска Ѓурчак

23.04. 2017 улм

АФОРИЗМИ

• Книгата на денот 
• се пишува секој ден и 
• останува запишана во тефтерот на животот.
• 
  
• 
  
• *****
• 
  
• Ако судбина има 
• што е вистина.
• 
  
• *****
• 
  

 

ВИ БЛАГОДАРАМ

ВИ БЛАГОДАРАМ

Ви благодарам,за овде и сега,додека во светот се сее сила и страв поетот слободно пишува.

Ги собира и реди зборовите во книгата на денот, а убаевината на денот ја делиме сега заедно.

Ви благодарам со почит и љубов,љубовта е збор,јазик со кој се разбираме,и голема добра воља со почит кон блиските и сите со кој ја делиме оваа голема радост,да се подели радоста треба најпрво да се сака а таа е одговор на љубовта.

Овде сега останува верата која се протега по должината на нејзиното постоење и останува тука во земјата на љубовта.

Сонот кој се сонува во домот на туѓината ја чува само  љубовта, која будно сонува  во перницата на срцето, ја пишува  книгата по светлината на страниците а останува да живее во домот на книгата,во книгата која се нарекува живот.

Ви благодарам.

ГЛАС НА ВРЕМЕТО



Те слушам
во тишината на времето
и во ритам на срцето.
На бел лист
ја испишувам светлината.
Те оставив на чување
на чување во молк на времето
само звездите ја следат
тишината,која ме враќа во
гласот на времето.

ВО КНИГАТА ПИШУВА

ВО КНИГАТА ПИШУВА

ОВДЕ НЕ ЗАСТАНУВА ЖИВОТОТ

Животот, се протега

во далечините на стравот.

Огледалото го гледа небото

повикуваќи ги сите птици,

кон далечините на животот.

Љубов е зборот,

овде што останува,распослан

по гранките на стариот даб.

По морето таласа сонот

на многу бегалци,

кој остаана да го сонуваат сонот

со морската кралица.

Овде не застанува животот,

во книгата пишува,

на оваа улица нема број.

Пепелта се вее со ветрот кон небото

и цвета со морските цветови.

Денови не бројани

години не мерени

во векови не извекувани

пред портата на животот

кој останува тука.

Ноќта ја зима последната

недогорена свеќа,

а восокот се разлева по земјата

по билките на црно бели цветови.

Животот изграден во темелите

на ветровите се огледува во туѓите очи,

овде не застанува животот,

во книгата пишува.

Запалено кандилото,останува

да гори во чистините на небото.

Ангелите прегрнати раскажуваат

за вистината на далечините

и сенките кои остануваа овде,

во книгата пишува....

Соња Таировска Ѓурчак

sonja.durcak@gmail.com