„За благодарната душа, зборува и тишината.“Ова е реченица која небара многу објаснување,Туку силно
се чуствува,во неа расте мир,и светлина која блеска како сонце,овде во оваа
тишина има здрела мудрост,не очекува аплаус не очекува гласни докази, смисла за
докажување и самовозвишување,за благодарната душа зборува само тишината , затоа
што тишината е доволна и без зборови да се слушни...
Соња Таиривска
Ѓурчак
11.01.2026
Писмо до Ванчо Николески
по повод 10-годишнината на
нашето постоење во твоето име.
Драг Ванчо,
Десет години поминуваат, а твојот збор сè уште оди бос меѓу
децата,
со чисто срце и отворени очи кон светот.
Времето не успеа да ја избрише твојата насмевка од стихот,
ниту да ја замолкне ведрината што ја всели во македонската поезија.
Ти не им пишуваше само на децата,
ти им зборуваше на идните луѓе.
Со едноставен јазик ги учеше на добрина, љубопитност и човечност,
а со тивка мудрост им покажуваше дека светот е поубав
кога се гледа со чист поглед.
Денес, кога се навраќаме на твоето дело,
не те паметиме како спомен, туку како
присуство.
Твоите стихови и понатаму растат заедно со нови генерации,
како дрвја што знаат од каде им е коренот.
Оваа десетгодишнина не е само број.
Таа е потврда дека вистинскиот збор не старее,
дека поезијата создадена од љубов
останува жива и потребна.
Ти благодариме за светлината што ја остави,
за патеките што ги отвори,
и за тишината што нè учи да слушаме
кога стихот зборува.
Со почит и благодарност,
Автор,
Соња Таировска
Ѓурчак
11.01.2026 Улм
Германија
Сè е бело
Сè е бело –
и тишината има боја.
Снегот не паѓа,
тој памети.
Во белината,
душата учи да зборува
без зборови.
Alles ist weiß
Alles ist weiß –
und die Stille hat eine Farbe.
Der Schnee fällt nicht,
er erinnert sich.
In der Weiße
lernt die Seele zu sprechen
ohne Worte.
Соња Таировска
Ѓурчак
11.01.2026
афоризми.
двојазични афоризми (македонски / германски):
СÈ Е БЕЛО / ALLES IST WEISS
Сè е бело кога зборовите конечно се откажуваат од
гордоста.
Alles ist weiß, wenn die Worte endlich auf ihren Stolz verzichten.
Белината не молчи – таа слуша подлабоко од звукот.
Die Weiße schweigt nicht – sie hört tiefer als der Klang.
Сè е бело, а ние уште учиме да не го валкаме со
страв.
Alles ist weiß, und wir lernen noch, es nicht mit Angst zu beflecken.
Тишината е бела затоа што не суди.
Die Stille ist weiß, weil sie nicht urteilt.
Белото е почеток што не поставува прашања.
Weiß ist ein Anfang, der keine Fragen stellt.
Сè е бело – само спомените фрлаат сенка.
Alles ist weiß – nur die Erinnerungen werfen Schatten.
Кога простуваш, светот за миг станува бел.
Wenn du vergibst, wird die Welt für einen Moment weiß.
БЕЛО И ТИШИНА / WEISS UND STILLE
Тишината е бело место каде вистината одмара.
Die Stille ist ein weißer Ort, an dem die Wahrheit ruht.
Сè е бело кога молчењето станува мудрост.
Alles ist weiß, wenn Schweigen zu Weisheit wird.
Белината ја учи тишината да не се плаши од длабочина.
Die Weiße lehrt die Stille, sich nicht vor der Tiefe zu fürchten.
Во белата тишина, зборовите се излишни.
In der weißen Stille sind Worte überflüssig.
Тишината не е отсутност – таа е бело присуство.
Stille ist keine Abwesenheit – sie ist eine weiße Gegenwart.
БЕЛО И БОЛКА / WEISS UND SCHMERZ
Болката побелува кога ќе престане да обвинува.
Der Schmerz wird weiß, wenn er aufhört zu beschuldigen.
Сè е бело, но болката памети боја.
Alles ist weiß, doch der Schmerz erinnert sich an Farbe.
Белото не ја брише болката – ја смирува.
Weiß löscht den Schmerz nicht – es beruhigt ihn.
Болката станува бела дури кога ќе се прифати.
Schmerz wird erst weiß, wenn er angenommen wird.
Во белината, болката ја губи својата острина.
In der Weiße verliert der Schmerz seine Schärfe.
БЕЛО И ЉУБОВ / WEISS UND LIEBE
Љубовта е бела затоа што не поседува.
Liebe ist weiß, weil sie nicht besitzt.
Сè е бело кога љубовта не бара ништо за возврат.
Alles ist weiß, wenn die Liebe nichts zurückverlangt.
Белото е јазикот на тивката љубов.
Weiß ist die Sprache der stillen Liebe.
Љубовта простува тивко – затоа е бела.
Liebe verzeiht leise – deshalb ist sie weiß.
Каде има љубов, белината не е празнина.
Wo Liebe ist, ist die Weiße keine Leere.
ВО ХРАМОТ НА МОЈАТА ДУША
Додека се приближува времето
што ме потсетува, не, туку ме повикува,
времето кое е пат по кој и денес чекорм
со молитва и богочовечка љубов.
Јас не сму родена да
заборавам,
туку за љубов што памети,
за молитва што вечно дише.
Верувам во
живото Писмо,во Словото Исусово
што не е запишано само на хартија,
туку врежано во темелите на светиот
дух
дух благословен од Бога,во мојата
душа.
Не го заменувам тој
благослов
со ѕидови од камен и домови што
стареат.
Најголемиот дом мој дом
е тивката длабочина на душата,
најскапоценото засолниште
во овој минлив мој/ наш живот.
Не дозволувам каменолом
да го срушу темелот во мојата душа,
домот што ми го изграде и подари Учителот.
Исус не ја предаде душата на смртта,
туку ја остави во мене / нас жива,
со молитва света и семе на љубовта,
Од тоа семе цвета, цвет,
цвет, што вечно цвета во богочовечката душа.
Ја слушам пораката што ми ја остави,
да ја учиме во тишината
и да продолжам по Неговиот
пат
пат што води во градината
на вечниот животот.
Се радувам
на земјата во која никнува цветот
што дарува мирис во храмот на мојата
душа.
Соња Таировска
Ѓурчак
06.01. 2026 Улм
Вистината е темел
на се...
Во секое прашање се крие одговор. Често се соочуваме со
прашања и одговори кои се испреплетени со знаење и незнаење, со одговорност и
неодговорност, со дисциплина и недисциплина. Најблискиот и највистинскиот
одговор, сепак, може да се пронајде во духовното верување и во длабоката,
човечка, божја љубов.
Духовноста најчесто се всадува уште на самиот почеток од
животот, како темел на знаењето и како пат кон вистината, која е истовремено и свој сопствен извор.
Колку подлабоко навлегуваме во вистината, толку повеќе стануваме вистински и
искрено насочени кон неа и кон човештвото. Без страв чекориме кон вистината и
кон изворот на животот.
Тој извор,од
животот ни нуди благословена искреност, која се надополнува преку уметноста,
како жива форма на вистината во полето на постоењето.
Постои и голема опасност: отров што тивко труе, за кој не
постои вакцина од науката. Ако не умееме да направиме јасна разлика меѓу
приватноста и човечанството, тогаш не можеме ниту свесно да ги браниме
политичките дејствија, ниту вистинските човечки вредности...
Соња Таировска
Ѓурчак
03.01.2026
ЗБОГУМ, 2025
Ти беше пат, не
време.
Учител, не број на денови.
Во тебе научив дека светлината
се раѓа токму таму
каде што болката молчи,
а тишината зборува најгласно.
Ти благодарам
за лекциите што не ги разбрав веднаш,
за паѓањата, што ме исправија
и за тишината што ме научи
да се слушам себеси.
Добредојде, 2026.
Доаѓаш не како почеток,
туку како продолжение на свесноста.
Биди година на будење,
на внатрешен мир,
на љубов што не бара доказ
и светлина што не бара дозвола.
Со почит, во мир и
радост,
ви посакувам светлина, здравје и спокој
во секој ден,чекор од новата
година.
Нека 2026 биде годинана тивка сила,
длабока љубов човечност што нè обединува.
Соња Таировска
Ѓурчак
31,12,2025
Du warst kein Jahr, du
warst ein Weg.
Kein Maß der Zeit,sondern ein Lehrer.
In dir habe ich gelernt,
dass Licht dort geboren wird,
wo der Schmerz schweigt
und die Stille spricht.
Ich danke dir
für die Lektionen, die Zeit brauchten,
für die Stürze, die mich aufrichteten,
und für die Stille, in der ich mich
selbst fand.
Willkommen, 2026.
Nicht als Neubeginn,
sondern als Fortsetzung des Erwachens.
Mögest du ein Jahr sein der
Klarheit,
des inneren Friedens, und einer
Liebe,
die nichts verlangt und alles trägt.
Mit Respekt, in
Frieden und Freude,
wünsche ich Ihnen Licht, Gesundheit
und innere Ruhe für das neue Jahr.
Möge 2026 ein Jahr sein
der stillen Stärke, der tiefen Liebe
und der Menschlichkeit, die uns verbindet.
Sonja Tairovska Djurcak
31,12,2025
Ова не е само текст, што очекува лајкови...
Ова е спомен и молитва
што дише.
На денешен ден, пред 25 години, мајка ми замина во
вечноста.
Овој текст е спомен,
молитва и благодарност за
неа – и за моите родители.
На денешен ден, пред дваесет и пет години, мајка ми
замина.
Сеќавањата се толку живи, како да беше вчера.
Загубата е болна, раната од тагата сè уште е отворена
и плаче како мало дете,
молејќи се кон Бога за светлина
што вечно свети во моите детски очи.
СПОМЕН ЗА МОИТЕ РОДИТЕЛИ
Те сакам, мајко моја.
Ве сакам, родители мои,
кои одамна заминавте во Царството Небесно.
Овде ги оставивте спомените –
во кандилото на животот,
кое вечно гори во душата моја детска
по топлината и љубовта
што несебично ни ја дадовте на сите нас.
Пред небесната светлина денес пак клечам и молам.
Молам и благодарам
за сета ваша љубов,
за сè што ни подаривте
и ни оставивте како аманет.
Со почит, топло и гордо
го носам и го предавам понатаму
како факел што вечно ќе свети –
вашите добрини,
мајчината љубов
и вашата родителска љубов.
Вашата љубов засекогаш е запишана
во тефтерот на душата моја.
Со секоја солза
ги наводнувам вашите цветови таму горе,
во небото,
да цветаат од вашето палаво дете.
Сè додека срцето чука во мене,
нема да дозволам да заминете во заборав.
Мртвите не умираат –
тие вечно живеат
во душите на незаборавот.
Со почит и молитва
света бескрајна благодарнос.
Соња Таировска
Ѓурчак
22,12 ,2025
