Писмо до Ванчо Николески по повод 10-годишнината на нашето постоење во твоето име.

 

Писмо до Ванчо Николески
по повод 10-годишнината на нашето постоење во твоето име.

Драг Ванчо,

Десет години поминуваат, а твојот збор сè уште оди бос меѓу децата,
со чисто срце и отворени очи кон светот.
Времето не успеа да ја избрише твојата насмевка од стихот,
ниту да ја замолкне ведрината што ја всели во македонската поезија.

Ти не им пишуваше само на децата,
ти им зборуваше на идните луѓе.
Со едноставен јазик ги учеше на добрина, љубопитност и човечност,
а со тивка мудрост им покажуваше дека светот е поубав
кога се гледа со чист поглед.

Денес, кога се навраќаме на твоето дело,
не те паметиме како спомен, туку како присуство.
Твоите стихови и понатаму растат заедно со нови генерации,
како дрвја што знаат од каде им е коренот.

Оваа десетгодишнина не е само број.
Таа е потврда дека вистинскиот збор не старее,
дека поезијата создадена од љубов
останува жива и потребна.

Ти благодариме за светлината што ја остави,
за патеките што ги отвори,
и за тишината што нè учи да слушаме
кога стихот зборува.

Со почит и благодарност,

Автор,

Соња Таировска Ѓурчак

11.01.2026 Улм Германија