ХХХ 110

Вистината на светот не престанува да зборува,

како и мирисот во тишината на цветот.


Мирисот на цветот, создава нов поглед кон животот....како и вештината на вистинската искрајна молитва.

ИЗЧЕЗНА

ИЗЧЕЗНА

Таму некаде,

како изморен патник

од жештината на времето

скриен под воздухот.

Изчезна, како сенка

остана само болка,

а радост од минатото

и надеш на времето.

Молчам и подавам рака

кон вечноста

го будам мирисот на минатото

и надеж во времето.

Молчам и гледам

во наметка црна

и езеро кое мастило се стори.

Сега во длабочините на вистината

и прекрив на земјата

почива надежта

собрана во грст рака земја.

Соња Таировска Ѓурчак

8. 7. 2015 УЛМ

ЗБОР НА ВРЕМЕТО

ЗБОР НА ВРЕМЕТО

Колку мисли има еден збор,колку километри до вистинскиот збор.
Дали го забележува некој зборот,има ли вистина или е само празнина.
Колку е блиско а сепак далеку земјата од зборот,татковината во кој е запишан овој збор.
Далечината на која само и подаваме рака и испракаме порака.
Каде бега сега еден збор од погледот од топлината на времетпо,се крие од светлината и мислата,се крие од секој патник кој патува со празен куфер во домот кој го сретна во животот.
А сега се враќа во судницата само со зборот и времето.
Животот кој минува како сон понесува само еден збор,еден збор а безброј чекори кој оставија трага од зборот.

Далечината е нај блиску до зборот и гради мостови,а во просторот летаат само птици преселници.
Не остварениот сон стои на патеката каде и започна да го мери времето.
Негде далеку овде или таму се поигрува и ветерот со зборот кој е оплоден со вистина и страв,трепери буква по буква и се губи во темнината на времето и зборот. Каде се крие тој вистински збор. Навидум сите го познаваме животот,а треба само еден збор,кои води до вистината и во рајот на убавината изкажана во збор.
Постои ли еднаквост за времето и зборот,ако се изкажува низ вистинскиот збор постои, безброј патеки водат во вистината,каде пливаат и лажните зборови,на кои векот им е краток.
Светот е одвоен,и мини низ отворена врата а зборот на времето,плива во океанот на лагите,каде нема обала.  Колку зборови треба да се напишат да се види вистината на животот да се научи од минатото за иднината или е само овој збор сега кој патува во времето,а времето е толку блиску до збор на времето.

Соња Таировска Ѓурчак

27.6.2015 улм  

ХХХ 109

Ако животот е судбина,
што е вистина.....

Само мудроста е поскапа од  сафир
полнет со златен праф....

Мудроста се крие,
во очите на животот....

Слепо мами  очајот во животот
злото го труе разумот....

Бог е љубов,почит према него е
верата исполнета со страв,
до дното на животот....

Види измери,зацврстија  и исполнија патеката
во разум и мудрост ,како дож без облаци.

Границата на животот
е поставена пред земјата
и нејзината слава......

И каменот се топи
и потекува капка солза
која паѓа во длабокиот мрак,
а под каменот остана светлина.

ИДНИНА

Како таа изгледа сега,
ке биди ли подобро од сега,
ќе биди ли полошо или ќе биди исто како и тогаш и сега,
една мисла дали ме мами или само ме заморува,
дали да верувам или да се скријам али каде од кого
или се е како што било и ќе биди.

ххх 108

Секоја солза на секое лице
радосна или тажна
болна или жална
ја бриши само господ.

Господ од ништо прави нешто
стори и ти за него нешто
прави убави и добри дела ,
верувај,во верата е животот.

И кога темнината сака да завладее
господ прака повеке светлина.

Смрта е порака од љубовта
а повик кон вечната љубов.

Ако животот е судбина
што е вистина....

Живот даље следи
а живјети сам не вреди....

МОЛИТВА ГОСПОД ГО МОЛИ

Додека ноќта се претвора во ден,
темнината во светлина,
се дели минатото од сегашноста а вистината,
вистината се спојува со вистината.
Момент кој мами мирис на утринска роса
ги отвора портите на вечноста и тони
во длабочините на езерото.
Прамен од свилена коса,насмевка лажна,
допир студен,надеж за приказна нова,
звук кој се губи,збор кој не се повторува а бранови носи,
самовила со расплетени коси.

Тага,болка, солза горка,пламен оган гори,
и пак молитва Господ го моли.

Соња Таировска Ѓурчак

8.6.2015 УЛМ