КОГА ЗАМИНА

КОГА ЗАМИНА


Кога замина,
застана и времето,

застана и денот
часовникот го означи само минатото,
застана тишината на прагот пред времето.
Кога замона,
застанаа и птиците на небото
облаците ја променија бојата,
водата испари,
остана само една солза
спомен на минатото.
Кога замина,
во просторот на воздухот
се изгуби во летот на пеперутките,
кој раскажуваат за сенката  која одмина
и остави спомен грст од бисери.
Остана само убав топол збор,
во времето неизмерено,кога замина.

Соња Таировска Ѓурчак
15. 7. 2015 Улм

САМО ЕДНАШ

Само еднаш се раѓа човек,
ја следи светлината во очите на вистината и тишината .
Неуморно твори,истражува, гради а,
остава длабоки траги во уметноста,
дела кои се печатат во тефтерите на историјата
и остануваат дела кои ги памети нашиот народ
а се шират во светот.

Соња Таировска Ѓурчак

САМОВИЛА

САМОВИЛА

Молам за мир,

и ако ме опкружи немир.

Сета вистина остана тајна

запишана во очите на

бистрите езерски води

самовила низ бранови оди.

На обала пуста глас ечи

а солза жешка течи.....

Среќата ја запознав

а несреќата не ја препознав.

Како молња мина

на обала стигна

со туѓа среќа си поигра.

Горда ли беше

што мамеше со песна

нема да те колнам

пак ќе клечам и молам

молитва имам силна

ти си од бога проклета самовила.

Соња Таировска Ѓурчак

13.7. 2015 Улм

ХХХ 110

Вистината на светот не престанува да зборува,

како и мирисот во тишината на цветот.


Мирисот на цветот, создава нов поглед кон животот....како и вештината на вистинската искрајна молитва.

ИЗЧЕЗНА

ИЗЧЕЗНА

Таму некаде,

како изморен патник

од жештината на времето

скриен под воздухот.

Изчезна, како сенка

остана само болка,

а радост од минатото

и надеш на времето.

Молчам и подавам рака

кон вечноста

го будам мирисот на минатото

и надеж во времето.

Молчам и гледам

во наметка црна

и езеро кое мастило се стори.

Сега во длабочините на вистината

и прекрив на земјата

почива надежта

собрана во грст рака земја.

Соња Таировска Ѓурчак

8. 7. 2015 УЛМ

ЗБОР НА ВРЕМЕТО

ЗБОР НА ВРЕМЕТО

Колку мисли има еден збор,колку километри до вистинскиот збор.
Дали го забележува некој зборот,има ли вистина или е само празнина.
Колку е блиско а сепак далеку земјата од зборот,татковината во кој е запишан овој збор.
Далечината на која само и подаваме рака и испракаме порака.
Каде бега сега еден збор од погледот од топлината на времетпо,се крие од светлината и мислата,се крие од секој патник кој патува со празен куфер во домот кој го сретна во животот.
А сега се враќа во судницата само со зборот и времето.
Животот кој минува како сон понесува само еден збор,еден збор а безброј чекори кој оставија трага од зборот.

Далечината е нај блиску до зборот и гради мостови,а во просторот летаат само птици преселници.
Не остварениот сон стои на патеката каде и започна да го мери времето.
Негде далеку овде или таму се поигрува и ветерот со зборот кој е оплоден со вистина и страв,трепери буква по буква и се губи во темнината на времето и зборот. Каде се крие тој вистински збор. Навидум сите го познаваме животот,а треба само еден збор,кои води до вистината и во рајот на убавината изкажана во збор.
Постои ли еднаквост за времето и зборот,ако се изкажува низ вистинскиот збор постои, безброј патеки водат во вистината,каде пливаат и лажните зборови,на кои векот им е краток.
Светот е одвоен,и мини низ отворена врата а зборот на времето,плива во океанот на лагите,каде нема обала.  Колку зборови треба да се напишат да се види вистината на животот да се научи од минатото за иднината или е само овој збор сега кој патува во времето,а времето е толку блиску до збор на времето.

Соња Таировска Ѓурчак

27.6.2015 улм  

ХХХ 109

Ако животот е судбина,
што е вистина.....

Само мудроста е поскапа од  сафир
полнет со златен праф....

Мудроста се крие,
во очите на животот....

Слепо мами  очајот во животот
злото го труе разумот....

Бог е љубов,почит према него е
верата исполнета со страв,
до дното на животот....

Види измери,зацврстија  и исполнија патеката
во разум и мудрост ,како дож без облаци.

Границата на животот
е поставена пред земјата
и нејзината слава......

И каменот се топи
и потекува капка солза
која паѓа во длабокиот мрак,
а под каменот остана светлина.