TIHA SU CRKVENA ZVONA

 

TIHA SU CRKVENA ZVONA

Jos sneg nije pao,

a decembar uzeo nam dah i

puni nas strah

ulice, koraka su prazne,

svjetla trepere pale se i gase.

Ova tisina ubijea nas reom

sedi kuci kazu nam sve redom.

Sa visokog stabla i ptica je nestala

stablo ceka da se prolece budi,

da ponovo lisce se rodi

u radosti ptice da se bude.

Ni u ovoj tisini nemogu se cuti

crkvna zvona

od ova Korona.

Sa molitvom dozivamo Te Boze

i cekamo kraljevstvo tvoje

sin tvoj da nam se rodi

i u ovim teskim danima

da nas opet vodi.

Pruzas nam ruku

dajes nam snagu

u radosti i bes straha

na ponocki pozdravljamo Tvoj glas

ISUS SE RODI.

Sonja Tairovska Djurcak

13. 12. 2020 Ulm

ZIVOT JE ISTINSKI SAN

 

ZIVOT JE ISTINSKI SAN

Sanjala sam,

a san pricam tebi,

putovali smo vozom koj je isao nepoznatom pravcu.

U vozu je bila basta proletneh cvetova,

nasih pogleda zaustavljala se u ovih cvetova.

Pogledom slali rijeci i mastali u zivotu

pun ljubavi u istinske snove

koj su se zivot zvali.

Sa ruzom u ruci,

zaustavio si voz

Pruzio si ruko podario si mi rozu i rekao:

Ova roza pripada tebi,

i izasao si iz voza.

Voz produzio,dozivala sam te

trazimi te...

Dan probudio me ali tebe nisam nasla,

ostala je samo crvena roza

u kojoj pise,

ZIVOT JE ISTINSKI SAN

Sonja Tairovska Djurcak

12.12.2020 Ulm

 

info@holocaustfund.org.mk

НАГРАДЕН КОНКУРС „РАСКАЖУВАМ ФОТОГРАФИЈА“

РАСКАЖУВАМ ФОТОГРАФИЈА

Стојам пред твојата слика, влегувам во твојата душа,го читам минатото и ставам мевлен на лузните кој печат по кожата и уште болат..

По патеката на страдањата и по лицето на денот уште течи крвава солза.

Ја гледам душата која страдаше и гладуваше за корка парче леб,

Гореа огновите по патеките на судбината, која патуваше во таа деценија, во поглед, без поглед која немаше веќи ни очи.

Во храмот се слуша молитва,молитвата од душата која се треси пред времето и стравот. .

Времето остана запишано по крстовите исклесани од камен кој останаа да дишат под ведрината на небото.

Сонот заспивa на две судбини,утрото се буди во морето на животот утре.

Само еднаш,само еднаш гореа гранките на стеблото, пепелта останаа во храмот на земјата под небото и поново да се роди цутот на младоста.

Душата ја двојам од стравот,твојата, мојата, нашата за подобро денес и утре.

Песната која ја пее славејот на животот, посилна е од смрта, се слуша измеѓу небото и земјата,од смрта неможев да ја спасам твојата душа,затоа што и непостоев ни јас во таа деценија,сега, сега можам да ја споделам љубовта која ни пропаѓа на сите подеднакво.

Да ја напуштиме пештерата на темнината,да ги сплотиме погледеите,да ги благословиме новородените кој се украс на домот.

Да засадиме цреша, која нов плод раѓа.

Да го сонуваме будно, истиот сон од убавината на времето денес.

Од изворот извира нов живот,а реката ги понесе старите болни спомени.

Зборот ги лечи раните и на сите заробени стравови.

Во зборот се раѓа убавото,убавото за денес убавото за утре,

Сега стигнав пред дрвото на страмот, клечам и молам, барам проштевање,за сите онија кој одамна заминаа а злочин сторија.

Да им простиме.

А сите ние заедно, сплотени да тргниме по мостот по мостот кој се вика љубов, кој го градиме сега ние сите, сите заедно,сите сме исти, и сите заедно сме посилни од едно.

Соња Таировска Ѓурчак

01. 12. 2020 Улм

ОГАН ВО СТУДЕНИТЕ ДЕНОВИ

Останаа амбарите полни со жито,

како житар, собирав и го полнев деството.

Будна несоница, височина,

воснесена сега над мојата родина,

во дророт на нашата селска камена куќа.

Излетуваат песните од амбарите,

кој ги редам во височините на звезденото небо.

Таму звездите ги галат песните,

напишани на мајчин јазик.

Песната ми е светилка,

искра со који летаат воздишките и одат,

чекорите во времето на туѓите јазици,

со една жива надеж.

Зрно по зрно,

буква по буква,

збор по збор,

песна по песна

ги чувам, го чувам

умот и топлиот дух на една вистина и

една туѓина во храмот на мојата душа.

Денот светна,

и ги прелистува страниците околу стожарот во гумното,

во нашиот селски двор.

Огништето остана да гори,и гори,

јас, понесов една искра

која е оган во студените денови.

Ја исполнувам празнината

и ја врзувам со уздите на далечината

која со отворена уста молчи.

Ги слушам црковните звона,

ја слушам камбаната на нашата селска црква,

и воденичкиот камен, како ситно го мели житото,

ги слушам приказните кој ги раскажува

Воденичарот чичко Атанас...

Мирисот на лебот ме повикува,ги повикува и,

селаните кој сложно ја собраа жетвата,

и мекото бело брашно.

ОГАН ВО СТУДЕНИТЕ ДЕНОВИ,испратена на конкурсот во Тетово 

Конкурс на Литературниот клуб „Кирил Пејчиновиќ“ Тетово

ЗИМСКИОТ ДЕН

ЗИМСКИОТ ДЕН

Се будам во зимскиот ден,

во него распослала зимата

излегува од душата на зимскиот пејсаж,

и се протега во денот на животот.

Височините на двата брега

покриени во снежна покривка,

од потокот се слуша жубор

распеан, брза до морето

да ги пренесе капките исцедени

од снежната покривка која се слева

во браовите од топлината на потокот.

Бегалците чекаат ,пред портата на денот

рацете им се тресат од студ,

устата покриена со маска, молчи,

по снежната покривка оставаа трага.

Уморни се од приказните

а ја бараат духовната вистината

во пространството на целата земја.

Ги променија имињата,

се откажаа од верата која им ја наметнаа

во државата каде веќе непостоја.

Во тишината под небото

го најдоја изгубениот мир

и веруваат во чудото од кое се раѓа

и во зимскиот ден радост и мир.

Соња Таиривска Ѓурчак

25. 11. 2020 Улм

 

 

Клуб на книжевни творци / СИМБИОЗА / Куманово 13.11. 2014 Куманово