Зборот е жив.
Но и довербата е жива.
Кога искрајните мисли ќе се сретнат,
зборот станува мост меѓу искрајноста
и довербата.
Зборот е жив.
Тој може да биде мед за душата, но и отров за срцето. Може да утеши, да излечи и да подигне човек, но може и да повреди, да скрши и да остави трага што долго не исчезнува. Затоа, пред да го изговориме зборот, треба да се запрашаме: што ќе остави тој зад себе, светлина или темнина?
Nema komentara:
Objavi komentar