četvrtak, 3. listopada 2024.

КАНДИЛОТО НА ДЕНОТ


КАНДИЛОТО НА ДЕНОТ
Солзи,
истурени по перницата,
во ноќта,
во тишината,
во темнината.
Солзи,
кој се цедат во масло
и, свети кандилото на денот.
По улиците на денот
очите ја испишуваат
тагата и болката.
Чаша полна солзи,
болка скриена во ноти,
пред кандилото на денот.
Низ завесата,
минува погледот на денот,
кандилото свети и го буди сонот.
Тежината неизмерно тежи,
душата гори,
светлината го буди денот.
Денот диши,
пред зимската ноќ
смрзната и ладна,
трепереќи ја чека
утринската мајска магла а
багремот го чека цветниот ден.
Ден, мирис на Мај,
ден,мирис на цвет,
мирис на бесмртен ден.
Пијсажот зимски се топи пред
кандилото на денот.
Солзите станаа роб на лицеето
милуваќи ја светлината на денот.
Во храмот на небото
спомени,
мисли разлеани,
треперат очите на звездите а,
ветрот, милуваќи ги бриши солзите
пред кандилото на денот.
Светлината патува
со празното срце
а,под сенката со крие
вистинскиот животен сон......
Соња Таировска Ѓурчак
30. 12. 2016 Улм

srijeda, 2. listopada 2024.

TEBI MAJKO HVALA

 

TEBI MAJKO HVALA

 

Tvoje blage oci i rijeci

jos uvjek oko meine lete

majko ja sam ono tvoje malo dete.

Sudbina i tudjina razdvoila nas

sad ostala sam sama

nestao je tvoj glas.

Tebi majko hvala

za sve sto si mi dala.

Srce tvoj kucalo za mene

dusa moja bolna majko sad po tebe.  

Nek spomene nase ostanu

u vremenu slave

a ja te zaboraviti majko nikad neku.

Tebi majko hvala.

 

Sonja Tairovska Djurcak

02. 10. 2024 Ulm

nedjelja, 29. rujna 2024.

ПАТУВАМ

 

 

ПАТУВАМ

 

Патувам по патот на зелената планина

изплетена со тесни и широки патеки

обоени со боите на животот.

Патувам, по патот кој живот се вика.

Душата обоена од времети и просторот

се шири по гранките на зелената планина.

Сликите шепотат во тишината на животот,

а очите се одмараат во уметничката слика

по патот и мирисот на животот.

Патот е долг,недогледно време

во кое тонам се подлабоко во убавините

и длабочините на природата.

Живеам и патувм со зборот и песната

кои ја чуваат мелодијата на животот.

Долг е патот, до врвот на планината.

 

Соња Таировска Ѓурчак

29.09.2024 Улм  

 

 

 

 

subota, 28. rujna 2024.

НИЗ МАГЛАТА НА ВРЕМЕТО кн 11

 

НИЗ МАГЛАТА НА ВРЕМЕТО

 

Да ми е поблиску небото

да ги дофатам звездите.

Да ми е поблиску Вардат

да ги бројам голтките

на бистрата вода и рибите.

Небото ми е недофатно

а Вардар ми е далеку.

Далечината е еден век

не се мери со истрајноста.

Стапка по стапка,

низ маглата на времето.

Чекор по чекор,

низ вистината на времето.

И во се и покрај се

се е вистина, останува

небото недофатно  а Вардар далеку.

 

Соња Таировска Ѓурчак

28.09. 2024 Улм

utorak, 20. kolovoza 2024.

ГО СПАКУВАВ КУФЕРОТ

 

ГО СПАКУВАВ КУФЕРОТ

 

Го спакував  куферот

со моите измешани јазици.

Зборот остана да тлее,

во длабочината на јазикот.

Итам на познатата адреса

пред портата на мојата родина.

Се сретнав со мешавина на осамени гласови,

испревртени текстови  во позадината

на растурените бои и  јазици.

Испраќам порака до боговите на младоста

да го избришат страдањето на јазиците.

А филозофите да ја напишат песната на радоста.

Во плик со најубавите бои да ја испратат во светот.

Јас го чувам времето и вкусот на едно сеќавање

спакувано во  мојот куферот.

 

Соња Таировска Ѓурчак

21.08. 2024 Улм  

nedjelja, 18. kolovoza 2024.

МК

 

Да се гради духовен и ментален ум

не се чека на времето да ја отвори вратата,

времето е сега и тука.Гради го, богочовекот вотебе...

 

Соња Таировска Ѓурчак

18.08.2024 Улм

utorak, 30. srpnja 2024.

ЗВОНИ КАМБАНАТА кн 11

 

ЗВОНИ КАМБАНАТА

 

Се отворија границите,

се помериа планините,

реките потекоа во друг правец

а птиците одлетаа на сите четири страни на светот.

 

Таму некој  раскажува што се случува денес

штедеќи ја среќата за наредниот ден.

Размислува и се чуствува  удобно

без да навлези во стравот на животот.

 

Еден ден поново ќе звони  кабаната

која ја најавуваат велигденска причесна  

човекот  кој веќе замина

нестигна да се причести во неговата горка осаменост.

 

Звони камбаната во домот на татковината

глувите нечуја, слепите не видоа.

Звухот се разлеа во боите на животот

го чувам времето, вкусот на азбуката и звухот на камбаната.

 

Соња Таировска Ѓурчак

27.07. 2024 Улм